Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018 | 22:07
 

Μπροσούρες - Εκδόσεις



ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ανυπότακτη αντάρτισσα


H μπροσούρα της «Κόντρας», με τίτλο «ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ανυπότακτη αντάρτισσα», παρουσιάστηκε την Παρασκευή 19 Μάη 2017, στη σάλα εκδηλώσεων της εφημερίδας. H συγκυρία τα έφερε έτσι που η παρουσίαση της έκδοσης να γίνει πάνω στην κορύφωση της πιο μαζικής -εδώ και πολλά χρόνια- απεργίας πείνας παλαιστίνιων πολιτικών κρατούμενων στα σιωνιστικά κάτεργα.
 
Στις 80 σελίδες της μπροσούρας γίνεται μια ιστορική αναδρομή στα 70 χρόνια του παλαιστινιακού ζητήματος, που είναι ένα ζήτημα κατοχής και βαρβαρότητας, από τη μια, και ηρωικής αντίστασης και θυσιών, από την άλλη.  Ως βάση χρησιμοποιήθηκε η πλούσια αρθρογραφία που διαχρονικά υπάρχει στην εφημερίδα μας, υλικό που συμπληρώθηκε με νέα στοιχεία για πληρέστερη παρουσίαση των γεγονότων.
 
Οπως αναφέρεται στον πρόλογο, σε καμία περίπτωση η μπροσούρα δεν μπορεί να αποτελέσει ένα πλήρες ιστορικό σύγγραμμα, ούτε έχει τέτοιο σκοπό. Δε γράφεται για «ιστορικούς λόγους». Η αποτίμηση της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού, που συνεχίζεται για περισσότερο από μισό αιώνα, αφορά όλους αυτούς που δε βολεύονται στην αποπνικτική ιμπεριαλιστική «αντιτρομοκρατική» κυριαρχία. Γιατί αυτή η αντίσταση αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για το πού μπορεί να φτάσει η δύναμη των καταπιεσμένων.
 
Ολα αυτά τα χρόνια η Παλαιστίνη ματώνει, όμως παραμένει μια ανυπότακτη «αντάρτισσα» που δεν υποκύπτει ούτε στη σιωνιστική βαρβαρότητα ούτε στα κελεύσματα (κυρίως από τις απέναντι ακτές του Ατλαντικού) για μια ειρήνη νεκροταφείου. Γι’ αυτό και η ιστορία της αφορά όλα τα κινήματα αντίστασης παγκόσμια. Γι΄αυτό και το παλαιστινιακό κίνημα δέχτηκε τόσα πυρά από τα κοράκια της διεθνούς «αντιτρομοκρατίας», αλλά και τόσα ύπουλα χτυπήματα από πολλούς άσπονδους φίλους της «δημοκρατίας» (ή και του «σοσιαλισμού»).
 
Είναι, λοιπόν, μια καλή ευκαιρία να συζητήσουμε για την Ιστορία, να ανιχνεύσουμε αναλογίες με τη δική μας Ιστορία, να αντλήσουμε διδάγματα, να προσπαθήσουμε να κάνουμε χρήσιμες θεωρητικές γενικεύσεις και, βεβαίως, να εκφράσουμε για μια φορά ακόμα την αλληλεγγύη μας στην αντάρτισσα Παλαιστίνη και στα παιδιά της, που μας προσφέρουν ένα μοναδικό στην Ιστορία παράδειγμα στοχοπροσήλωσης, που το ποτίζουν συνεχώς με το αίμα τους.
 
 

Διδάγματα από το Μεσοπόλεμο

 
Πώς γεννιέται το φασιστικό φαινόμενο, ποιες οι κοινωνικές και πολιτικές του ορίζουσες και προπαντός πώς αντιμετωπίζεται; Τα ερωτήματα αυτά, που χρόνια τώρα θέτουν οι κομμουνιστές και όλοι οι συνεπείς αντιφασίστες, ήρθαν τα τελευταία χρόνια στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Χρήσιμο είναι, λοιπόν, ν' ανατρέξουμε στην Ιστορία. Και τι πιο διδακτικό από μια επισκόπηση της ανόδου του φασισμού και της ανάπτυξης του αντιφασισμού στη χώρα όπου ο φασισμός πήρε την πιο αποκρουστική, την πιο βάρβαρη μορφή του, τη Γερμανία.
 
Η μπροσούρα που έχετε στα χέρια σας αποπειράται να περιγράψει τους βασικούς σταθμούς της ιστορίας και πάλης του KPD, του επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, που γεννήθηκε στη φωτιά της επανάστασης του 1918 και ανδρώθηκε διεξάγοντας έναν αδιάλλακτο και αμείλικτο ταξικό πόλεμο ενάντια στο φασισμό και την εξουσία τόσο του ντόπιου όσο και του ξένου ιμπεριαλισμού στη Γερμανία. Η ηττημένη Γερμανία του Μεσοπολέμου, της ληστρικής και αποικιακής συνθήκης των Βερσαλλιών, αποτέλεσε θέατρο σκληρών συγκρούσεων ανάμεσα στα βασικά πολιτικά ρεύματα που σημάδεψαν την ιστορία του εικοστού αιώνα: του φασισμού, του κομμουνισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. [...]
(Από τον πρόλογο της έκδοσης)



ΠΑΙΔΕΙΑ: Σχολείο έξω από τη ζωή, έξω από την πολιτική, είναι ψέμα και υποκρισία


«Εμείς λέμε: η δουλειά μας στον τομέα της εκπαίδευσης
είναι η ίδια, πάλη για την ανατροπή της αστικής τάξης,
δηλώνουμε ανοιχτά ότι σχολείο έξω από τη ζωή, έξω από
την πολιτική είναι ψέμα και υποκρισία». 
Β. Ι. Λένιν
 
Η Παιδεία αποτελούσε ανέκαθεν πεδίο έντονων πολιτικών και κοινωνικών ζυμώσεων. Τα αστικά κράτη με τις κυβερνήσεις τους παντού στον κόσμο αντιμετωπίζουν το θέμα αυτό ως κάτι το εξαιρετικά πολιτικό, καθώς το σχολείο (κυρίως το Λύκειο) και το Πανεπιστήμιο αποτελούν προθάλαμο της παραγωγής και της ένταξης στην καπιταλιστική αγορά εργασίας. Ας μην ξεχνάμε ακόμη ότι σχολείο και Πανεπιστήμιο είναι χώροι όπου διαμορφώνεται ο τρόπος σκέψης της νεολαίας, όπου γίνεται διακριτή και αναπαράγεται η ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Διόλου παράξενο λοιπόν που το αστικό σύστημα προσπαθεί σταθερά και εντατικά να προσανατολίσει το περιεχόμενο της Παιδείας σ’ εκείνο το δρόμο που θα επιτρέπει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στην ποιότητα και την πρόσβαση της νεολαίας της εργαζόμενης κοινωνίας σ’ αυτή.
 
Με αφορμή και τις τελευταίες κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα τόσο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (με το σαρωτικό τσουνάμι του Σχεδίου «Αθηνά», με τις διαθεσιμότητες-απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων και με τις επικείμενες διαγραφές των «αιώνιων» φοιτητών) όσο και στη δευτεροβάθμια (με την περσινή φασιστικού τύπου επιστράτευση των καθηγητών ενόψει των πανελλήνιων εξετάσεων και την επιβολή νέων ταξικών φραγμών με το νόμο για το «νέο Λύκειο»), θεωρήσαμε ότι μια μπροσούρα σχετικά με το θέμα της Παιδείας στον καπιταλισμό και στη σημερινή κοινωνία της κρίσης και της επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις θα ήταν χρήσιμη ακόμα και ως αφορμή για συζήτηση πάνω στα ζητήματα της μόρφωσης, του επαγγέλματος, της εργασίας αλλά και της άμεσης σχέσης σχολείου - Πανεπιστημίου και πολιτικής.
 
Στις μέρες μας, το αστικό κράτος επιδιώκει την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης στην αγορά (σύνδεση με την παραγωγή υπήρξε ανέκαθεν). Το σχολείο γίνεται ακόμα πιο φθηνό και «ευέλικτο», αφυδατώνεται από κάθε ίχνος μόρφωσης και γνώσης (ούτε λόγος βεβαίως για ουσιαστική μόρφωση και ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας) και παρέχει στη νεολαία μόνον εκείνα τα ελάχιστα εφόδια (κυρίως δεξιότητες) που θα επιτρέψουν στους μελλοντικούς εργοδότες της να την εκμεταλλευτούν άγρια και να την στύψουν σα λεμονόκουπα, ώστε να αποκομίσουν το μέγιστο κέρδος από τον ιδρώτα της.
 
Η εκπαιδευτική διάρθρωση στη χώρα μας προκρίνει με την πρώτη ματιά το γεγονός ότι η αστική τάξη επιθυμεί να μορφώνονται όλο και λιγότερα παιδιά και ιδιαίτερα όλο και λιγότερα παιδιά που προέρχονται από χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Ανάχωμα στην πορεία των παιδιών αυτών αποτελούν οι κάθε λογής ταξικοί φραγμοί που επιτείνουν μια λογική μόρφωσης των «λίγων και εκλεκτών». Εξετάσεις από τάξη σε τάξη ήδη από το Γυμνάσιο, πανελλαδικού τύπου εξετάσεις και στις τρεις τάξεις του Λυκείου σε όλα τα μαθήματα, πανελλήνιες για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, Λύκειο «δύο ταχυτήτων» -Ενιαίο και Επαγγελματικό-, υποχρεωτικό 9ετές σχολείο (και όχι 12ετές) και μονοετές «υποχρεωτικό» στα λόγια Νηπιαγωγείο είναι μερικά από τα στοιχεία αυτού του αποσαρθρωμένου ταξικού εκπαιδευτικού συστήματος. Είναι προφανές ότι ο στόχος της ελλιπούς και πετσοκομμένης «μόρφωσης» που παρέχεται (παροχή διάσπαρτων πληροφοριών είναι ο ακριβέστερος όρος) είναι η «μερικοποίηση» του σύγχρονου εργαζόμενου και η κάλυψη των αναγκών του καπιταλισμού για φτηνό και ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό. Η ελίτ της εργασιακής πυραμίδας, σαφώς περιορισμένη στον σύγχρονο καπιταλισμό της αλματώδους ανάπτυξης της τεχνολογίας και της πληροφορικής, αλιεύεται από τις δομές «αριστείας» και κατά κανόνα προέρχεται από τους έχοντες και κατέχοντες. Με τους στόχους αυτούς συνδέεται κατά τρόπο άρρηκτο και η βιομηχανία της «δια βίου μάθησης» (κατάρτιση - επανακατάρτιση) .
 
Στην μπροσούρα αυτή σκοπεύουμε να ασχοληθούμε λοιπόν με βασικά και δομικά ζητήματα που περιστρέφονται γύρω από τον άξονα της Παιδείας. Θα μιλήσουμε, ως γενική αναφορά, για το δικαίωμα στη μόρφωση και πως αυτό αποτελεί ουτοπία μέσα στον καπιταλισμό, για το ζήτημα του επαγγέλματος και των διεκδικήσεων σχετικά μ’ αυτό και για το κατά πόσο στο υπάρχον κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πλαίσιο μπορεί να υπάρξει ολόπλευρη γνώση και πρόσβαση σ’ αυτή.
 
Ολα αυτά θα παρουσιαστούν μέσα από μια επιλεγμένη συλλογή χαρακτηριστικών άρθρων της εφημερίδας «Κόντρα».
 
Για μας είναι καθαρό (κι αυτό θα προσπαθήσουμε να καταδείξουμε) πως η αποκοπή του προλεταριάτου από τη γνώση (έστω και από αυτή την κουτσουρεμένη γνώση στον καπιταλισμό) και από την πρόσβαση σε αυτή σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης είναι όφελος για τα αφεντικά και χασούρα για τους εργάτες και την εργαζόμενη κοινωνία.


Μπορείτε να προμηθευτείτε τις μπροσούρες από τα γραφεία μας, Αγαθουπόλεως 65, Αθήνα.
 
 



Ειδική έκδοση της «Κόντρας» για την αυτοδιαχείριση


Ολόκληρη η έκδοση

Κατεβάστε σε μορφή pdf


Το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της μεγαλύτερης στην μεταπολεμική ιστορία του παγκόσμιου καπιταλισμού, έθεσε και εξακολουθεί να θέτει ένα καίριο ερώτημα: Αν ο καπιταλισμός «τρώει τις σάρκες» των παραγωγών του πλούτου και γυρίζει την ανθρωπότητα σε εποχές ανείπωτης βαρβαρότητας, ενώ αυτό που εμφανιζόταν σαν σοσιαλισμός έχει καταρρεύσει προ πολλού, ποιο μπορεί να είναι το μέλλον της εργαζόμενης ανθρωπότητας; Το παραπάνω ερώτημα ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για να βγουν ακόμα περισσότερα στην επιφάνεια: Ποιο το σύγχρονο όραμα που θα δώσει επιτέλους τέλος στην εποχή που η ανθρώπινη πρόοδος εμφανίζεται να περνά μονάχα μέσα από τη δυστυχία αυτών που την δημιουργούν; Μπορούμε τελικά να δουλέψουμε χωρίς αφεντικά που να καρπώνονται την υπεραξία μας; Κι αν ναι, πώς θα γίνει αυτό;
 
Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα ποικίλουν και ο τρόπος απάντησης εξαρτάται από τη θέση που έχει ο καθένας στην παραγωγή, σε συνδυασμό με τις ιδεολογικές και κοινωνικές του αναφορές. Κι ενώ πριν μερικές δεκαετίες τα επαναστατικά κινήματα έθεταν επί τάπητος το ζήτημα της συνολικής ανατροπής των κοινωνικών και οικονομικών δομών ολόκληρου του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος, σήμερα ανθίζουν οι «εναλλακτικές μορφές αντίστασης», από αυτή της δημιουργίας ενός «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», μέχρι αυτές της άμεσης οικοδόμησης εναλλακτικών τρόπων παραγωγής, μέσω του εργατικού ελέγχου, που φτάνει μέχρι την αυτοδιαχείριση ή αυτοδιεύθυνση των εργοστασίων από τους ίδιους τους εργάτες, χωρίς επαναστατική ανατροπή.
 
Πριν από πολλά χρόνια, τα Κόκκινα Συνδικάτα (όταν ήταν πραγματκά κόκκινα κι όχι… ροζ) έδιναν την δική τους απάντηση σε αυτά τα ζητήματα. Ελεγαν: «Δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη για το προλεταριάτο η ψευτοεπαναστατική αρχή, πολύ διαδεδομένη ανάμεσα στους εργάτες όλων των χωρών, σύμφωνα με την οποία θα ήταν δυνατό στην εργατική τάξη να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα μέσω του ελέγχου της παραγωγής, πριν ακόμα συντριβεί η εξουσία του κεφαλαίου» (1ο συνέδριο της Διεθνούς των Κόκκινων Συνδικάτων, 3-19 Ιούλη 1921).
 
Οι επαναστάτες εκείνης της εποχής δεν υποστήριζαν αυτές τις θέσεις λόγω κάποιου ιδεολογικού βίτσιου αλλά γιατί είχε προηγηθεί μια ολόκληρη περίοδος που έδειξε ότι ο εργατικός έλεγχος όταν γινόταν σε συνθήκες γενικότερης κοινωνικής νηνεμίας, μετατρεπόταν στο αντίθετό του. Μετατρεπόταν δηλαδή σε σύνθημα ενσωμάτωσης στην καπιταλιστική παραγωγή και συνυπευθυνότητας μαζί με τον καπιταλιστή για την πορεία της εταιρίας. Το αίτημα του εργατικού ελέγχου έχει νόημα μόνο ως ένα μεταβατικό σύνθημα για την προετοιμασία της κοινωνικής επανάστασης, για την όξυνση της ταξικής πάλης που οδηγεί στην άμεση και αποφασιστική σύγκρουση με τους καπιταλιστές και την κρατική τους εξουσία. Είναι σύνθημα που μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά μόνο σε περιόδους που οι «από πάνω» δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πριν και οι «από κάτω» δεν είναι διατεθειμένοι να κυβερνηθούν όπως πριν, δηλαδή σε μία κατάσταση επαναστατική.
 
Πρόκειται για ένα τεράστιο ζήτημα, που έχει πολλές πλευρές. Στο παρόν αφιέρωμα θ’ αναφερθούμε σε ορισμένα παραδείγματα προσπαθειών αυτοδιεύθυνσης των εργοστασίων, σε συνθήκες που απείχαν από το να θεωρηθούν επαναστατικές. Θα ξεκινήσουμε με τους διανοητές που πολιτογραφήθηκαν ως «ουτοπικοί σοσιαλιστές». Ηταν ουτοπιστές γιατί την εποχή εκείνη δεν μπορούσαν να είναι τίποτα περισσότερο, αφού η καπιταλιστική οικονομία δεν ήταν ακόμα αναπτυγμένη. Ηταν αναγκασμένοι, όπως έλεγε ο Ενγκελς, «να επικαλούνται τη Λογική για την εφεύρεση των βασικών χαρακτηριστικών του καινούργιου τους οικοδομήματος, ακριβώς γιατί δεν μπορούσαν ακόμα να επικαλεστούν τα σύγχρονά τους ιστορικά γεγονότα». Σήμερα, δύο αιώνες μετά δεν είναι καταστροφικό να μη μπορούμε να επικαλεστούμε τα ιστορικά γεγονότα και να διδαχτούμε απ’ αυτά;