Σάββατο 18 Αυγούστου 2018 | 17:54

ΔιεθνήPointer

Λίβανος

Οι «τρομοκράτες» στην εξουσία!

Small_img_30698
Εννιά χρόνια πολιτικών αναταράξεων στο Λίβανο, με την κατάρρευση πολλών κυβερνήσεων, έληξαν με τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, που ήταν οι πρώτες από το 2009. Τα πρώτα αποτελέσματα δείχνουν ότι το κυβερνών κόμμα του Σαάντ Χαρίρι (γιου του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι, ο οποίος δολοφονήθηκε το Φλεβάρη του 2005) έχασε το ένα τρίτο περίπου των θέσεών του στη νέα βουλή, με τη Χεζμπολά και τους συμμάχους της να κερδίζουν ενδεχομένως ακόμα και την πλειοψηφία των εδρών (βάσει των πρώτων αποτελεσμάτων). Η μειωμένη όμως συμμετοχή (49%) αδυνατίζει την επιτυχία της Χεζμπολά.
 
Ανεξάρτητα από τη μεγάλη αποχή, αυτή η εξέλιξη αποτελεί κόλαφο για τους Αμερικάνους και τους Σιωνιστές που χρόνια τώρα προσπαθούν να εκπαραθυρώσουν τη Χεζμπολά από την πολιτική ζωή της χώρας. Προσπάθησαν να της χρεώσουν τη δολοφονία του Χαρίρι, αλλά απέτυχαν. Προσπάθησαν να τη χτυπήσουν (με τη σιωνιστική εισβολή το 2006), απέτυχαν και πάλι. Η εισβολή αντιμετωπίστηκε σθεναρά από τους μαχητές της Χεζμπολά, που μίλησαν για «θεϊκή νίκη» (the divine victory). Χρησιμοποίησαν τη φυλοδυτική αντιπολίτευση για να χρεώσουν στη Χεζμπολά βομβιστικές επιθέσεις (όπως αυτή το 2012, που είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό 78 και τον θάνατο οκτώ ατόμων, μεταξύ των οποίων ο επικεφαλής της λιβανέζικης ΚΥΠ, Βισάμ Αλ Χασάμ, που ήταν και ο στόχος της επίθεσης), αλλά ούτε τότε το πέτυχαν. Η Χεζμπολά θεωρείται «τρομοκρατική» μόνο στα δικά τους κιτάπια και όχι σε αυτά του λιβανέζικου λαού. Ούτε η συμμετοχή της στον πόλεμο στη Συρία (στο πλευρό του Ασαντ) μείωσε τη δημοτικότητά της στον Λίβανο.
 
Εμείς δε θεωρούμε «νίκη της αντίστασης» την ισχυροποίηση της Χεζμπολά στο Λίβανο. Μπορεί να χαιρετίσαμε τη νίκη της αντίστασης στους Σιωνιστές το 2006 και να εξακολουθούμε να την υποστηρίζουμε απέναντί τους, όμως δεν ξεχνάμε ότι η Χεζμπολά είναι μία αστική δύναμη που σήμερα έχει ταχθεί με τη φιλορώσικη πλευρά (Ασαντ) σε έναν άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως είναι αυτός που διεξάγεται στη Συρία.
 
Γι’ αυτό θα επαναλάβουμε όσα είχαμε επισημάνει από το 2006 στη σειρά άρθρων με τίτλο «Λίβανος: Πόλεμος και Αντίσταση»:
 
«Το πολιτικό πρόγραμμα της Χεζμπολά, έτσι όπως απεικονίζεται στα κείμενα και τα όσα μας είπαν οι εκπρόσωποί της κατά την επίσκεψή μας στο Λίβανο, δεν ξεφεύγει επομένως από τα καθαρά σοσιαλδημοκρατικά πλαίσια. Κι αυτά όμως τα πλαίσια φαντάζουν πολύ “επαναστατικά“ για μια χώρα που οι δυτικόφυλες κυβερνήσεις προορίζουν να γίνει δορυφόρος της αμερικάνικης πολιτικής, ενώ η σιωνιστική βαρβαρότητα την καταστρέφει με κάθε ευκαιρία προκειμένου να πετύχει την υποταγή της. Με πλήρη επίγνωση των τεράστιων διαφορών που χωρίζουν τον Λίβανο απ’ τη Λατινική Αμερική, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η Χεζμπολά δεν είναι παρά η λιβανέζικη εκδοχή του Ούγο Τσάβες ο οποίος, χωρίς να θίξει την καπιταλιστική βάση στην οικονομία, αναπτύσσει ένα δίκτυο κοινωνικής πρόνοιας για τα εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, πολιτική που του έχει χαρίσει πρωτοφανή λαϊκή υποστήριξη. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι ο ίδιος ο Νασράλα έχει στους λόγους του υποστηρίξει δημόσια τον Τσάβες (αποκαλώντας τον “έναν πολύ μεγάλο Αραβα“).
 
Εκεί φαίνεται να εξαντλείται ο προωθητικός ρόλος αυτού του κινήματος της λιβανέζικης Αντίστασης, που χωρίς να αμφισβητεί την καπιταλιστική εξουσία δίνει το αίμα του στον αγώνα ενάντια στους σιωνιστές δολοφόνους και αποτελεί ένα από τα μεγάλα αγκάθια για την εγκαθίδρυση της αμερικάνικης “νέας Μέση Ανατολής“, διατηρώντας ταυτόχρονα άριστες σχέσεις με αντιδραστικά καθεστώτα (όπως του Ιράν), που σε ένα άλλο καυτό μεσανατολικό μέτωπο, αυτό του Ιράκ, παίρνουν στάση κατά της Αντίστασης» (βλ. http://www.eksegersi.gr/issue/448/Διεθνή/8184.Πόλεμος-και-Αντίσταση-3).
 
 
Σάββατο 12 Μαΐου 2018