Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2020 | 18:59

ΠολιτισμόςPointer

ΣΙΝΕΜΑ

ΗΛΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - Fish’n chips

Small_img_16881
Μετά από πολλά χρόνια παραμονής και δουλειάς στο Λονδίνο, ο Αντυ αποφασίζει να επιστρέψει στην Κύπρο και να στήσει εκεί μια επιχείρηση που θα πουλά fish’n chips, δουλειά που κάνει χρόνια τώρα στο Λονδίνο. Τα πράγματα όμως δεν του έρχονται όπως τα περίμενε...

Ο Ηλίας Δημητρίου θέτει στο κέντρο της ταινίας του την έννοια της ταυτότητας, πρωτίστως της εθνικής και δευτερευόντως της οικογενειακής. Τις έννοιες αυτές άρχισε να τις διαπραγματεύεται στο ντοκιμαντέρ του 2004 «Πύλα, οι άνθρωποι που έμεναν πάντα μαζί», που αναφερόταν σ’ ένα χωριό όπου κατοικούν Εληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μαζί. Ο πρωταγωνιστής του, ο Αντυ, στο Λονδίνο θεωρείται μετανάστης και δέχεται τη ρατσιστική συμπεριφορά των ντόπιων, ενώ στην Κύπρο τον φωνάζουν όλοι «Τσάρλι» (έτσι αποκαλούν οι Κύπριοι όσους Κύπριους έρχονται από την Αγγλία). Αρχικά, μετά την επιστροφή του στην Κύπρο, απογοητεύεται και εγκλωβίζεται σε διάφορα αδιέξοδα, μέχρι που η ίδια η ζωή θα τον σπρώξει, προκειμένου να επιβιώσει, να επαναπροσδιορίσει τη σημασία της όποιας ταυτότητάς του.
 
Χαρακτηριστική είναι μια σκηνή στην οποία ο Αντυ καλείται από τον αδερφό του να διαλέξει ταυτότητα: Ελληνοκύπριος, Τουρκοκύπριος, Κύπριος γεννημένος στην Αγγλία, Κύπριος που μετανάστευσε στην Αγγλία, Κύπριος χριστιανός κ.λπ. Ειδικά σήμερα, με τις συνθήκες που επικρατούν, όπου σε πάρα πολλές χώρες άνθρωποι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν προκειμένου να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειές τους ή διώκονται για θρησκευτικούς ή πολιτικούς λόγους, όπου έχουμε γίνει πια «πολίτες του κόσμου», ο προσδιορισμός μας σε σχέση με τις έννοιες πατρίδα και οικογένεια δυσχεραίνεται συνεχώς. Και βέβαια, όλα αυτά έχουν ένα ιδιαίτερο βάρος όταν μιλάμε για την Κύπρο και την ιστορία της, με τα τραύματά της που είναι τόσο πρόσφατα ώστε αναπόφευκτα βαραίνουν στις συνειδήσεις των Κυπρίων.
 
Η ταινία έχει κερδίσει κάμποσα βραβεία, σημαντικότερο εκ των οποίων είναι το βραβείο καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Πρόκειται για ταινία που βλέπεται εύκολα και ευχάριστα, καθώς τη χαρακτηρίζει το ιδιαίτερο χιούμορ της, ο σωστός ρυθμός και μια έντονη ευαισθησία.
 
Καθώς οι υπόλοιπες ταινίες που βγαίνουν την επόμενη εβδομάδα στους κινηματογράφους είναι κυριολεκτικά σκουπίδια (συμπεριλαμβανομένης και της νέας ταινίας του Σόντεμπεργκ, «Η τιμωρός»), μία ακόμη επιλογή είναι η επανέκδοση της ταινίας του Αλφρεντ Χίτσκοκ (1938) «Η κυρία εξαφανίζεται», που θα προβάλλεται στο θερινό σινεμά «Ζέφυρος».
 
Ελένη Π.

Σάββατο 12 Μαΐου 2012