Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019 | 08:57

ΔιεθνήPointer

Συρία

Μακελειό χωρίς τέλος

Ανεφάρμοστο ουσιαστικά παραμένει το σχέδιο κατάπαυσης του πυρός με το οποίο υποτίθεται ότι συμφώνησαν και άρχισε να εφαρμόζεται από τις 12 Απρίλη η κυβέρνηση Ασαντ από τη μια και η ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού από την άλλη. Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, ο οποίος υποστηρίζει την εφαρμογή του σχεδίου ως εκπρόσωπος του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου, σε αναφορά του στις 8 Μαΐου στο Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ το χαρακτήρισε ως την τελευταία ευκαιρία για να αποφευχθεί ένας ολοκληρωτικός εμφύλιος πόλεμος, εξέφρασε την ανησυχία του για το κύμα βομβιστικών επιθέσεων σε κατοικημένες περιοχές το τελευταίο διάστημα και απέδωσε ευθύνες για τις παραβιάσεις της εκεχειρίας και στις δύο πλευρές. Την ίδια μέρα, η αμερικανίδα πρέσβειρα στον ΟΗΕ Σούζαν Ράις δήλωσε σε κλειστή σύνοδο του Συμβουλίου Ασφάλειας ότι η συριακή κυβέρνηση δεν έχει εφαρμόσει πλήρως κανένα από τα έξι σημεία του σχεδίου Ανάν, ότι η ΗΠΑ αυξάνουν την υλικοτεχνική βοήθεια προς την αντιπολίτευση, επέμεινε ότι παρέχουν μόνο «μη θανατηφόρα βοήθεια» (σ.σ. ποιος μπορεί να τους πιστέψει;), ότι ο Λευκός Οίκος υποστηρίζει εξαρχής τη χωρίς όρους απομάκρυνση του Μπασάρ Ασαντ και ότι στηρίζει μόνο τις διεθνείς προσπάθειες που έχουν αυτό το στόχο.

Είναι φανερό ότι η Συρία έχει μετατραπεί σε πεδίο άγριου ανταγωνισμού και αναμέτρησης ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η Ρωσία, που διατηρεί στην Ταρτούς τη μοναδική στρατιωτική της βάση στη Μεσόγειο, εξοπλίζει το καθεστώς Ασαντ και το υποστηρίζει διπλωματικά αποτρέποντας μαζί με την Κίνα σκληρές αποφάσεις του ΟΗΕ σε βάρος του. Από την άλλη, ο Λευκός Οίκος και οι δυτικοί εταίροι του επιδιώκουν την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ και μια εντελώς αποδυναμωμένη και διαλυμένη Συρία για να αλλάξουν το συσχετισμό δυνάμεων στην περιοχή, να απομονώσουν και να αποδυναμώσουν το ιρανικό καθεστώς και τη Χεσμπολά στο Λίβανο. Γι’ αυτό στηρίζουν εξαρχής το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο, ένα συνονθύλευμα σύριων παραγόντων, στην πλειοψηφία κατοίκων εξωτερικού, με έδρα την Τουρκία. Επίσης, η Τουρκία, εκτός από τα στρατόπεδα σύριων προσφύγων, φιλοξενεί στο έδαφός της την ηγεσία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και από τα σύνορά της μπαινοβγαίνουν στη Συρία αντάρτες, όπλα και υλικοτεχνική υποστήριξη. Το ίδιο συμβαίνει και στα σύνορα του Λιβάνου με τη Συρία, ενώ το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, ενεργώντας ως το μακρύ χέρι των Αμερικάνων, τάχθηκαν πολύ νωρίς υπέρ της νατοϊκής στρατιωτικής επέμβασης για την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ, κατά το πρότυπο της Λιβύης, και υποσχέθηκαν χρήματα και όπλα για τη συριακή αντίσταση. Τους ισχυρισμούς του καθεστώτος Ασαντ και του ρώσου υπουργού Εξωτερικών ότι εξοπλίζουν την Ελεύθερο Συριακό Στρατό γειτονικές και άλλες δυτικές δυνάμεις υπονομεύοντας τη συμφωνία εκεχειρίας επιβεβαίωσαν η σύλληψη στις 28 Απριλίου από τις λιβανέζικες αρχές ενός πλοίου με μεγάλο φορτίο λυβικών όπλων και πυρομαχικών με προορισμό το βόρειο λιβανέζικο λιμάνι της Τρίπολης και από κει την ένοπλη συριακή αντίσταση και ενός ακόμη πλοίου με όπλα στις 8 Μαΐου στο ίδιο λιμάνι με τον ίδιο προορισμό.
 
Η λαϊκή εξέγερση που ξεκίνησε πριν από 14 μήνες εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος Ασαντ φαίνεται να εξελίσσεται σε ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο. Το σχέδιο κατάπαυσης του πυρός ήταν ένας προσωρινός συμβιβασμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στο Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ, που υπονομεύ-τηκε εξαρχής από τις ΗΠΑ και τους εταίρους τους για να αποδειχθεί ανέφικτος και να συνεχιστεί η ένοπλη αναμέτρηση. Το καθεστώς Ασαντ διαθέτει την υπεροπλία, είναι όμως αντιμέτωπο με ένα πόλεμο φθοράς, που μπορεί να διαρκέσει πολύ. Ωστόσο, πέρα από τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των διάφορων αστικών αντιπολιτευόμενων δυνάμεων της Συρίας, υπάρχει και ένας άλλος σοβαρός παράγοντας που τροφοδοτεί τη συνέχιση της ένοπλης αντίστασης. Είναι η οργή, το μίσος, το αίσθημα της εκδίκησης που έχει προκαλέσει σε μεγάλο τμήμα του λαού το μακελειό διαδηλωτών στις ειρηνικές διαδηλώσεις της λαϊκής εξέγερσης και άμαχων πολιτών από τότε που ξεκίνησε η ένοπλη αντίσταση. Η τραγωδία για το συριακό λαό είναι ότι στερείται την ταξική πολιτική οργάνωση ώστε το αίμα που χύνεται να μην πάει χαμένο.

Σάββατο 12 Μαΐου 2012