Πέμπτη 27 Ιουνίου 2019 | 07:19

ΔιεθνήPointer

Συρία

Από την κάνη του τουφεκιού κρέμεται η λευτεριά, όχι από τη «διεθνή προστασία»

Small_img_13071
Συνεχίζονται οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Συρία κι ο Ασαντ κινδυνεύει να χάσει κάθε έλεγχο. Οπως μας ενημέρωσαν Σύριοι που ζουν στην Ελλάδα, η εξέγερση έχει εξαπλωθεί σε όλες τις πόλεις της χώρας (καθημερινά αναρτώνται σχετικά βίντεο στο διαδίκτυο, βλ. http://ar-ar.facebook.com/ShaamNewsNetwork), έτσι που το καθεστώς να μην έχει τον απαιτούμενο αριθμό ανδρών για να τις καταστείλει όλες ταυτόχρονα. Επιλέγει, επομένως, να πραγματοποιεί σποραδικές επιθέσεις σε διάφορες πόλεις ασκώντας μια πρωτοφανή τρομοκρατία, με εισβολές σε σπίτια και μαζικές συλλήψεις (σε ορισμένα χωριά έχουν συλλάβει όλο σχεδόν τον αντρικό πληθυσμό). Οι συλληφθέντες μεταφέρονται σε απίθανα μέρη, από σχολεία μέχρι στάδια!

Ρουφιάνοι του καθεστώτος στήνονται σαν «μικροπωλητές» στους δρόμους και ελέγχουν τους περαστικούς, ενώ οι περιβόητοι «σαμπίχα» (πολιτοφύλακες του καθεστώτος) μπουκάρουν σε σπίτια δέρνοντας και βρίζοντας. Για να γλυτώσουν από τους ασφαλίτες, οι διαδηλωτές πολλές φορές πραγματοποιούν διαδηλώσεις «αστραπή» (κατά τις μεσημεριανές αλλαγές βάρδιας) ή τη νύχτα, καθώς και σε περιοχές που τμήματα του στρατού (που λιποτάχτησαν) τους προστατεύουν. Κι αυτό γιατί η συμμετοχή στις διαδηλώσεις τιμωρείται με φυλάκιση και θάνατο για τους διοργανωτές. Το καθεστώς ζητά μάλιστα από τις οικογένειες των φυλακισμένων να πληρώσουν λεφτά για να τους πάρουν, είτε ζωντανούς είτε νε-     κρούς!

Είναι τέτοια η κατάσταση που ακόμα και ο Γενικός Εισαγγελέας της πόλης Χάμα, Αντνάν Αλ Μπακούρ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί στα τέλη Αυγούστου, καταγγέλλοντας σε βίντεο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο ότι ήταν αυτόπτης μάρτυς πάνω από 70 εκτελέσεων και εκατοντάδων βασανισμών πολιτών που μεταφέρθηκαν στην κεντρική φυλακή της Χάμα τον περασμένο Ιούλη. Ο Μπακούρ κατήγγειλε ότι είδε με τα ίδια του τα μάτια πάνω από 420 εκτελεσμένους από τις δυνάμεις ασφαλείας σε μαζικούς τάφους, συλλήψεις ειρηνικών διαδηλωτών, βασανισμούς και κατεδαφίσεις σπιτιών. Η κρατική τηλεόραση (SANA) σε έκδηλη κατάσταση πανικού έσπευσε να υποστηρίξει ότι ο Μπακούρ απήχθη από «τρομοκράτες», οι οποίοι τον «εξανάγκασαν» να πει αυτά που είπε και κατήγγειλαν μάλιστα το Αλ Τζαζίρα ότι συνεργάζεται με τους απαγωγείς! Ομως ο ίδιος ο Μπακούρ δήλωσε σε συνέντευξη στο ίδιο κανάλι, ότι δεν έχει πέσει θύμα απαγωγής κι ότι βρίσκεται σε ασφαλές μέρος (έχει ήδη διαφύγει στην Κύπρο).

Σημειώνουμε ότι στην πόλη Χάμα (όπου το 1982 είχε ξεσπάσει εξέγερση με πάνω από 20 χιλιάδες νεκρούς), ο στρατός έκοψε στις αρχές της βδομάδας το ηλεκτρικό και τις τηλεπικοινωνίες και απέκλεισε όλες τις εισόδους στην πόλη. Από τη δολοφονική μανία του καθεστώτος δεν γλίτωσε ούτε ένας 14χρονος, ο οποίος σκοτώθηκε με σφαίρα στο κεφάλι από τις δυνάμεις ασφαλείας του Ασαντ κατά τη διάρκεια καταστολής διαδήλωσης στα προάστια της Δαμασκού.

Η άγρια καταστολή που μέχρι στιγμής είναι χωρίς αποτέλεσμα, έχει δημιουργήσει τριγμούς ακόμα και στο εσωτερικό του καθεστώτος. Εκτός από τον Μπακούρ, τρεις επιφανείς αλαουίτες κληρικοί εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση από την πόλη Χομς, με την οποία διαχωρίζουν τη στάση τους από τις «ακρότητες που διαπράχθηκαν από τον Μπασάρ Αλ Ασαντ και τους συνεργάτες του που ανήκουν σε όλες τις θρησκευτικές ομάδες». Δεδομένου ότι η αλαουϊτική μειοψηφία (σιιτικό πολιτικο-θρησκευτικό κίνημα, συγγενές με τους Αλεβίτες της Τουρκίας) σχετίζεται με την ιθύνουσα τάξη της χώρας (παρά το γεγονός ότι αντιπροσωπεύει μόλις το 11% του πληθυσμού), αυτή η ανακοίνωση ήταν άλλος ένας κόλαφος για το καθεστώς από εκεί που δεν το περίμενε.

Κόλαφος για το καθεστώς είναι και οι συνεχιζόμενες λιποταξίες στρατιωτών που αρνούνται να πυροβολήσουν τους διαδηλωτές. Λιποταξίες που πυροδοτούνται και από τις εκτελέσεις στρατιωτών και αξιωματικών που αρνούνται να σκοτώσουν τους ειρηνικούς διαδηλωτές, γι’ αυτό και εκτελούνται επί τόπου από τους ενόπλους των δυνάμεων ασφαλείας που βρίσκονται πίσω από τις γραμμές τους. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσει ο Ασαντ τον έλεγχο, ακόμα και στενοί του σύμμαχοι, όπως το Ιράν, τον κάλεσαν (διά στόματος υπουργού Εξωτερικών στα τέλη Αυγούστου) να «εισακούσει τα νόμιμα αιτήματα των διαδηλωτών», ενώ ο ίδιος ο Αχμαντινετζάντ υποστήριξε ότι «μια στρατιωτική λύση δεν είναι ποτέ η σωστή λύση». Η Ρωσία κρατά κατευναστική στάση αρνούμενη να συναινέσει σε ένα σκληρό ψήφισμα από το Συμβού-λιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, στηρίζοντας στην ουσία το καθεστώς Ασαντ. Στήριξη στο καθεστώς δίνει και η Χεζμπολά, με τον ηγέτη της Χασάν Νασράλα σε τηλεοπτικό του διάγγελμα στις 26/8 (στο τέλος του ραμαζανιού) να δίνει αμέριστη πολιτική στήριξη στον Ασαντ. Ο Νασράλα, αφού ευχαρίστησε το συριακό καθεστώς για την υποστήριξή του στην λιβανέζικη και παλαιστινιακή αντίσταση, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι έναν από τους λόγους που κέρδισε η αντίσταση τον οφείλει στη Συρία, κατήγγειλε όλους αυτούς «που θέλουν να σπρώξουν τη Συρία σε εμφύλιο πόλεμο» και συμφώνησε με τις δηλώσεις Ασαντ, ότι οι Αμερικάνοι δεν θέλουν μεταρρυθμίσεις αλλά παραχωρήσεις.

Μπορεί στο τελευταίο ο Νασράλα να έχει δίκιο, αυτό όμως δεν δικαιολογεί τη στάση της πολιτικής στήριξης του συριακού καθεστώτος, όταν το τελευταίο μακελεύει κόσμο (στο όνομα της αποτροπής «εμφυλίου πολέμου»). Η στάση αυτή αποτυπώνεται καθημερινά και στην τηλεόραση της Χεζμπολά, Αλ Μανάρ, που έχει «θάψει» την εξέγερση. Αυτά τα αναφέρουμε για να δείξουμε και τα όρια της Χεζμπολά που μπορεί να προέβαλε μια μεγαλειώδη αντίσταση στην ισραηλινή επίθεση στο Λίβανο, όμως δεν μπορεί να ξεφύγει από τα όρια μιας αστικής πολιτικής δύναμης και να αρνηθεί να ανταποδώσει τη στήριξη από το συριακό καθεστώς, ακόμα κι αν το τελευταίο τρεκλίζει από τη δυσαρέσκεια και τις αντιστάσεις του λαού του, καταγγέλλοντας εμμέσως πλην σαφώς τη λαϊκή αντίσταση ως «σιωνιστική συνωμοσία»!

Από την άλλη μεριά, οι δυνάμεις της λαϊκής δυσαρέσκειας που κατεβαίνουν μέχρι στιγμής ειρηνικά στους δρόμους των πόλεων, μετρώντας ολοένα και περισσότερα θύματα, φαίνονται προσκολλημένες σε μια τακτική που αργά ή γρήγορα θα τις φέρει σε αδιέξοδο. Η τακτική αυτή συμπυκνώνεται σε δύο λέξεις: «διεθνής προστασία». Αυτό φωνάζουν σε αρκετές διαδηλώσεις, αφήνοντας παράθυρο σε μια ΝΑΤΟϊκή επίθεση (κατά τα πρότυπα της Λιβύης, αφού κι εκεί αρχικά οι διαδηλωτές αυτό ζητούσαν). Ορισμένοι ίσως να πιστεύουν, ότι μέσω μιας «διεθνούς προστασίας» από παρατηρητές του ΟΗΕ ή ακόμα και μέσω επιβολής ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (ώστε τα ελικόπτερα του καθεστώτος να μη μπορούν να σηκωθούν για να χτυπήσουν τους διαδηλωτές) το καθεστώς θα πέσει σαν τραπουλόχαρτο και ένα νέο καθεστώς με περισσότερες ελευθερίες θα έρθει στην εξουσία. Ή νομίζουν ότι μια ένοπλη εξέγερση τώρα, που θα εστιάζεται κατά του καθεστώτος (κι όχι κατά φυλετικών ή θρησκευτικών ομάδων), μπορεί να οδηγήσει σε παρεκτροπή και αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Αν όμως αυτός ο κίνδυνος υπάρχει μια φορά σήμερα, θα υπάρχει δύο φορές αν υπάρξει «διεθνής προστασία» με την έννοια της απαγόρευσης πτήσεων (που για να εφαρμοστεί θα πρέπει να έχει και στρατιωτική στήριξη από πίσω της, δηλαδή αεροπορικούς βομβαρδισμούς, όπως υποστήριζαν οι ίδιοι οι Αμερικάνοι ότι απαιτούνταν στη Λιβύη και το έκαναν τελικά), αφού το καθεστώς θα συσπειρωθεί ενεργοποιώντας τα αντιιμπεριαλιστικά ανακλαστικά του λαού (όπως έκανε και ο Καντάφι στη Λιβύη).

Επίσης, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι «διεθνείς παρατηρητές» (ακόμα κι αν το καθεστώς τους επιτρέψει να έρθουν) θα σώσουν το λαό από τις εκτελέσεις και τη βάρβαρη καταστολή, όπως δεν το έχουν κάνει τα εκατοντάδες βίντεο που έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο. Η δημοσιότητα μόνο μία χρησιμότητα έχει. Οταν συσπειρώνει κόσμο για να οργανωθεί και να παλέψει κι όχι να «ευαισθητοποιήσει» τις κυβερνήσεις και τους πολιτικάντηδες της Δύσης. Κι αυτή η συσπείρωση αν δεν είναι ένοπλη και μακριά από ιμπεριαλιστές «σωτήρες» που σαν βαμπίρ ορμούν να πιουν όλη τη ζωογόνα δύναμη ακόμα και εξεγέρσεων και να τις βάλουν στο δικό τους άρμα, τότε δε μπορεί να είναι σε τελική ανάλυση νικηφόρα. Αν κάτι έδειξαν οι εξεγέρσεις στην Αίγυπτο και την Τυνησία, δίνοντας το παράδειγμα σε όλους τους αραβικούς λαούς, ήταν ότι έριξαν το Μουμπάρακ και τον Μπεν Αλι χωρίς την προστασία του «θείου Σαμ» και τουλάχιστον στην Αίγυπτο συνεχίζουν τον αγώνα ενάντια στη χούντα που ήρθε στη θέση του.
Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011