Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2019 | 08:11

ΔιεθνήPointer

Λίβανος

Ποιος ευθύνεται για την πολιτική κρίση;

Small_img_34379
Οι συγκρούσεις που ξέσπασαν μεταξύ οπαδών της Χεζμπολά και της Αμάλ (από τη μία πλευρά) και διαδηλωτών που μπλοκάρουν τους δρόμους στο Λίβανο (από την άλλη) προμηνύουν δυσοίωνες εξελίξεις στη χώρα. Η Χεζμπολά κατηγορεί τους διαδηλωτές ότι προέρχονται κυρίως από το κόμμα του παραιτηθέντος πρωθυπουργού Σαάντ Χαρίρι (Future Movement) και υποκινούνται από τους Αμερκάνους και τους Σιωνιστές για να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα και να πλήξουν την Αντίσταση. Χαρακτήρισε μάλιστα «τρομοκρατική ενέργεια» ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο δύο ατόμων! Το δυστύχημα έγινε όταν ένα αυτοκίνητο έπεσε πάνω σε μεταλλικό οδόφραγμα πριν χτυπήσει ένα στύλο και στη συνέχεια αρπάξει φωτιά, κοντά σε σημείο που οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές είχαν μπλοκάρει έναν αυτοκινητόδρομο. Οι διαδηλωτές υποστηρίζουν ότι το οδόφραγμα το είχε βάλει ο στρατός κι ότι βρίσκονταν εκατοντάδες μέτρα μακριά από το μπλόκο. Ωστόσο, η Χεζμπολά έκανε «σημαία» το δυστύχημα αυτό για να το χρεώσει στους διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους!
 
Πριν από ένα μήνα, η Χεζ-μπολά είχε βγάλει επίσημη ανακοίνωση με την οποία διέψευδε ότι μέλη της που συμμετείχαν σε μοτοπορεία επιτέθηκαν σε διαδηλωτές. Ο ίδιος ο Νασράλα είχε εκφράσει δημόσια την αλληλεγγύη του σε εκείνους που διαδήλωναν κατά της διαφθοράς και των σκληρών συνθηκών ζωής τους (αυτά ακριβώς έλεγε η ανακοίνωση). Τώρα, η Χεζμπολά υπερθεματίζει τις δηλώσεις του προέδρου της Βουλής Ναμπίλ Μπέρι, ότι «κανείς δεν μπορεί να εφαρμόσει δικτατορία ούτε στα ιδρύματα ούτε στους δρόμους». Ο Μπέρι, ηγέτης της Αμάλ (οργάνωσης φιλικά προσκείμενης στη Χεζμπολά), μέχρι πρότινος δεν κατέκρινε τους διαδηλωτές, ωστόσο τώρα άλλαξε στάση και θεωρεί ότι η δημοκρατία εξασφαλίζεται με την προστασία των δημόσιων ιδρυμάτων και όχι με την παρακώλυση της λειτουργίας τους. Οι διαδηλώσεις είναι καλές, αρκεί να μη βάζουν προβλήματα στο σύστημα! Ετσι σκέφτονται οι αστικές δυνάμεις και η Χεζμπολά δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ηρωική της αντίσταση στους σιωνιστές δεν την κάνει επαναστατική πολιτική δύναμη από τη στιγμή που η ίδια έχει δείξει ότι εντάσσεται στο πολιτικό σύστημα του Λιβάνου παίρνοντας πόστα εξουσίας.
 
Είναι αστείο να θεωρεί κανείς υπεύθυνους τους Αμερικάνους και τους Σιωνιστές για την κρίση που μαίνεται στο Λίβανο. Δεν ήταν αυτοί, άλλωστε, που πέρασαν το καλοκαίρι αντιλαϊκά μέτρα, ούτε φταίνε αυτοί για τη διαφθορά των κρατικών αξιωματούχων, που όλοι παραδέχονται ότι υπάρχει. Αυτή η διαφθορά υπάρχει σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες, ανεξάρτητα του μεγέθους και της οικονομικής τους δύναμης, γιατί οι κρατικοί αξιωματούχοι ενεργούν ως εντολοδόχοι των καπιταλιστών και όχι -όπως υποκριτικά πλασάρονται- ως «υπηρέτες των λαϊκών συμφερόντων». Ομως, σε χώρες όπως ο Λίβανος αυτή η διαφθορά προκαλεί περισσότερη αγανάκτηση στον κόσμο, γιατί οι συνθήκες ζωής του είναι πολύ χειρότερες από αυτές που επικρατούν στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.
 
Τι να πει κανείς στους φοιτητές που κατέβηκαν μαζικά σε διαδηλώσεις και μπλοκαρίσματα λειτουργίας δημόσιων υπηρεσιών, διαμαρτυρόμενοι για την πλήρη απαξίωση των πτυχίων τους, σε μια χώρα που η ανεργία στους νέους ξεπερνά το 30%; Είναι κι αυτοί υποκινούμενοι από τους… Αμερικάνους;
 
Οταν το 0.1% του πληθυσμού της χώρας (μόλις τρεις χιλιάδες άτομα) κατέχει το 10% του εθνικού πλούτου, δηλαδή όσο και το 50% του υπόλοιπου πληθυσμού (σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην ιστοσελίδα οικονομικού ινστιτούτου, https://carnegie-mec.org/diwan/80133?lang=en, που έχει στο διοικητικό του συμβούλιο στελέχη εταιριών, δηλαδή κάθε άλλο παρά… επαναστατικό είναι) ποιος φταίει γι’ αυτό; Οι Σιωνιστές;
 
Πώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τις επιθέσεις οπαδών της Χεζμπολά και της Αμάλ κατά διαδηλωτών, διαλύοντας βίαια τις σκηνές τους και στέλνοντας ορισμένους από αυτούς ακόμα και στα νοσοκομεία; Οι ίδιοι ίσως να θεωρούν ότι χτυπούν προβοκάτορες, όμως αυτό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ.
 
Με τις διαδηλώσεις να συνεχίζονται, η πολιτική κρίση θα βαθαίνει. Εδώ βγήκαν μέχρι και οι καπιταλιστές, μέσω του συνδέσμου τους, να κηρύξουν τριήμερη… απεργία για να σταματήσει η πολιτική κρίση και να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση! Η δε Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποίησε ότι η καθυστέρηση στο σχηματισμό κυβέρνησης που να αποδέχονται οι διαδηλωτές θα οδηγήσει σε όξυνση της πολιτικής κρίσης στη χώρα.
 
Με αυτά τα δεδομένα, είναι φυσικό οι Αμερικάνοι και οι Σιωνιστές να τρίβουν τα χέρια τους, ευελπιστώντας σε μία κυβέρνηση «αδιάφθορων» που δε θα έχει μέσα τη Χεζμπολά και τους συμμάχους της. Οσο βέβαιο όμως κι αν είναι αυτό, τόσο βέβαιο είναι ότι ο λιβανέζικος λαός έχει σιχαθεί το υπάρχον πολιτικό σύστημα που δεν του δίνει παρά μόνο περισσότερη ανέχεια και ανεργία. Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που τον περασμένο Μάρτη συμφώνησε σε οδικό χάρτη για την εφαρμογή των απαιτήσεων των δανειστών (μεταξύ των οποίων Γαλλία, Γερμανία και Σαουδική Αραβία) με τρεις βασικούς άξονες: δημοσιονομική πειθαρχία (κοινώς σκληρή λιτότητα), ξένες επενδύσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Τον οδικό χάρτη τον επιβλέπει η Γαλλία και τα μέτρα που πάρθηκαν σ’ αυτή την κατεύθυνση το καλοκαίρι, προκαλώντας τη λαϊκή αγανάκτηση, υπερψηφίστηκαν από όλους (της Χεζμπολά συμπεριλαμβανομένης).
 
 
 
 
 
 
 
Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019