Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019 | 16:11

ΠολιτικήPointer

Ξεμασκαρέματα

 
Σύμφωνα με τον αστικό Τύπο, οι δύο δικαστικοί που η κυβέρνηση Μητσοτάκη τοποθέτησε επικεφαλής της ποινικής Δικαιοσύνης (Ι. Τσαλαγανίδης πρόεδρος και Β. Πλιώτας εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) είναι άριστοι, με σημαντικό έργο και σπουδαία κατάρτιση, ενώ επιπλέον απολαύουν της αποδοχής και του σεβασμού των συναδέλφων τους.
 
Αν θυμόσαστε, τα ίδια είχαν γραφτεί και για τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ προ διμήνου (Ειρ. Καλού πρόεδρος και Δ. Κοκοτίνη εισαγγελέας του ΑΠ). Ακόμα και ο Μητσοτάκης είχε φροντίσει να τονίσει ότι η ένστασή του δεν είχε να κάνει με τα πρόσωπα που επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με τη διαδικασία, την οποία θεωρούσε παράνομη. Παρά ταύτα, όταν ήρθε η ώρα να κάνει αυτός τις επιλογές, με νόμιμη –κατά την άποψή του- διαδικασία, δεν επέλεξε τα ίδια πρόσωπα αλλά διαφορετικά.
 
Για παρόμοιους λόγους ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε την επιλογή των δύο δικαστικών από τον Μητσοτάκη (χωρίς πάντως να καταγγείλει και τον Παυλόπουλο, ο οποίος, με την άρνησή του να υπογράψει τα προεδρικά διατάγματα διορισμού των Καλού-Κοκοτίνη, ακύρωσε την επιλογή τους). Οι δε δύο αυτές δικαστικοί, μολονότι είχαν τοποθετηθεί στη λίστα Τσιάρα, αρνήθηκαν να παραστούν στην ακρόαση ενώπιον της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, επικαλούμενες νομικά σφάλματα της σχετικής διαδικασίας. Φυσικά, ήξεραν το αποτέλεσμα και δε δέχτηκαν να χρησιμοποιηθούν ως «γλάστρες» του Μητσοτάκη και του Τσιάρα.
 
Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι οι ανώτατοι δικαστικοί δε χωρίζονται σε «καλούς» και «κακούς», αλλά σε «δικούς μας» και «δικούς τους». Και τα τέσσερα ονόματα που επελέγησαν, δύο από τον ΣΥΡΙΖΑ και δύο από τη ΝΔ, συνοδεύονταν με επαίνους για την αρτιότητά τους στο θεωρητικό και το πρακτικό-δικαστηριακό επίπεδο καθώς και για την αποδοχή εκ μέρους των συναδέλφων τους, όμως τελικά τις δύο θέσεις κατέλαβαν οι επιλογές του Μητσοτάκη, που υπερτερούσαν έναντι των επιλογών του Τσίπρα μόνο ως προς αυτό. Οτι δηλαδή είχαν δεσμούς (αφανείς είναι πάντοτε στην αρχή αυτοί οι δεσμοί) με το κόμμα της ΝΔ.
 
Ολα έγιναν με σχετικά κόσμιο τρόπο, με θεσμική τυπικότητα και με σχετικά χαμηλούς τόνους στην αντιπαράθεση των αστικών κομμάτων, όμως το ξεμασκάρεμα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης δεν αποφεύχθηκε και αυτή τη φορά.
 
Μιλώντας γι’ αυτή την κάλπικη ανεξαρτησία, πρέπει να διακρίνουμε δύο πλευρές της. Σε σχέση με τον καπιταλισμό ως σύστημα και σε σχέση με τις κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα.
 
Τα σχετικά με την πρώτη πλευρά έχουν λυθεί θεωρητικά από τότε ακόμα που πρωτοδιατυπώθηκε η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, θεμέλιο της αστικής δημοκρατίας και πρακτικά στους περίπου δυο αιώνες που ακολούθησαν. Το κράτος είναι ενιαίο και αδιαίρετο και είναι όργανο άσκησης της δικατορίας της αστικής τάξης. Οι θεσμοί του υπηρετούν αυτόν τον σκοπό και η όποια ανεξαρτησία τους στο πλαίσιο της κρατικής λειτουργίας είναι απολύτως σχετική. Οι όποιες συγκρούσεις μεταξύ τους επιλύονται, σε τελική ανάλυση, υπέρ των συμφερόντων του κράτους που εκφράζει τη συλλογική βούληση της αστικής τάξης.
 
Τα σχετικά με τη δεύτερη πλευρά ποικίλλουν από χώρα σε χώρα. Υπάρχουν αστικά καθεστώτα στα οποία ο ανώτερος δικαστικός μηχανισμός κατέχει εξέχουσα θέση στο μηχανισμό εξουσίας και ως ανώτερος εγγυητής της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος ασκεί σχετικά σφιχτά ελεγκτικά καθήκοντα επί των κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων. Και σ’ αυτά τα καθεστώτα, όμως, οι υπόγειες διασυνδέσεις υπάρχουν και λειτουργούν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το εκτελεστικό σκέλος του κράτους, που το διαχειρίζεται η κυβέρνηση, είναι το ανώτερο, αυτό που παίρνει τις κρίσιμες αποφάσεις.
 
Το ελληνικό αστικό καθεστώς, πάντως, δεν ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία. Εδώ ο δικαστικός μηχανισμός έχει σημαντική σχέση εξάρτησης από την κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα. Οι κυβερνήσεις, άλλωστε, κάνουν τις επιλογές για τα ανώτατα δικαστήρια και τα κρίσιμα πόστα διοίκησης του δικαστικού μηχανισμού, οπότε οι σχέσεις εξάρτησης αναγκαστικά γίνονται πολύ στενές. Αλλοτε αυτές οι σχέσεις παραμένουν στο σκοτάδι και άλλοτε βγαίνουν στο φως και οι συγκρούσεις παίρνουν χαρακτήρα μικρής ή μεγάλης κρίσης, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, όπως συνέβη και τώρα.
 
Οταν η αστική πολιτική ανοίγει λογαριασμούς με το δικαστικό μηχανισμό, όπως συμβαίνει σταθερά τα τελευταία χρόνια, τότε το ξεμασκάρεμα της «ανεξάρτητης» Δικαιοσύνης είναι πλήρες.
Σάββατο 07 Σεπτεμβρίου 2019