Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019 | 15:53

ΠολιτικήPointer

Ο Σημίτης ως προπομπός

Αρκετοί πρέπει να θεώρησαν το δισέλιδο άρθρο του Σημίτη στα «Νέα» του περασμένου Σαββάτου ως έμμεση υποβολή υποψηφιότητας για την προεδρία της Δημοκρατίας. Διότι ο τέως πρωθυπουργός, που πριν από σαράντα μέρες συμμετείχε (χαλαρά έστω) στην προεκλογική εκστρατεία του ΚΙΝΑΛ, ενδύθηκε τη στολή του «πατέρα του έθνους» καλώντας τα αστικά πολιτικά κόμματα σε ευρύτερη συνεργασία. Καλώντας κυρίως την αντιπολίτευση, αφού η εκάστοτε κυβέρνηση πάντοτε ζητά συναίνεση (στο πλαίσιο της πολιτικής της εννοείται) από την αντιπολίτευση. Απ’ αυτή την άποψη, δεν είναι αβάσιμες οι σκέψεις ότι ο Σημίτης θέλει να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας, όμως νομίζουμε ότι πιο σημαντικός είναι ο ρόλος προπομπού που παίζει. Κι επειδή ο Σημίτης εξακολουθεί να διατηρεί τις επαφές του με εξέχοντες παράγοντες της εγχώριας κεφαλαιοκρατίας και με ξένα κέντρα, δεν πρέπει να περάσουμε στο ντούκου αυτά που λέει.
 
«Παράλληλα, και η αντιπολίτευση έχει και αυτή ευθύνη να συμβάλει στη λύση των καίριων προβλημάτων της χώρας. Ο ρόλος της δεν μπορεί να είναι μόνο αρνητικός», γράφει ο Σημίτης στην κατακλείδα του άρθρου του. Ποια είναι αυτά τα προβλήματα; Ο ίδιος τα χωρίζει σε δυο κατηγορίες, οικονομικά και εξωτερικής πολιτικής, δίνοντας έμφαση κυρίως στα δεύτερα.
 
Σε ό,τι αφορά τα οικονομικά, ο Σημίτης ξεπερνά γρήγορα τα περί αναθεώρησης των στόχων για τα «πρωτογενή πλεονάσματα». Θεωρεί μεν δίκαιο ένα τέτοιο αίτημα, δεν τρέφει όμως ελπίδες για αποδοχή του από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές. Και όπως πάντοτε συνήθιζε να κάνει, επικεντρώνεται στα προβλήματα που δημιουργεί η δεδομένη πολιτική, προειδοποιώντας ότι «η υπέρβαση της κρίσης που καθορίζει ακόμη την ελληνική οικονομία θα απαιτήσει συστηματική και έντονη προσπάθεια». Με το δικό του τρόπο λέει στον ελληνικό λαό ότι η σκληρή μνημονιακή πολιτική θα πρέπει αναγκαστικά να κρατήσει πολλά χρόνια. Βάζει μάλιστα έντονα έναν παράγοντα ακόμα: την πιθανότητα ύφεσης στην Ευρωζώνη, εστιάζοντας ιδιαίτερα στο «λαχάνιασμα» της γερμανικής οικονομίας, η οποία το 2019 προβλέπεται να αναπτυχθεί κατά 0,5% έναντι 1,5% το 2018.
 
Σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική ο Σημίτης στέκεται κυρίως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό και συστήνει (τι άλλο;) ρεαλισμό. Διότι, όπως γράφει, «για τις χώρες του ΝΑΤΟ η Τουρκία παρά τη στάση της παραμένει ένας σημαντικός παράγοντας που τους επιτρέπει να παρακολουθούν και αν είναι ανάγκη να προλάβουν αρνητικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι γι’ αυτό βέβαιο ποια θα είναι η στάση των χωρών του ΝΑΤΟ εάν υπάρξει διαμάχη για τα δικαιώματα στις θαλάσσιες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου».
Σάββατο 07 Σεπτεμβρίου 2019