Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019 | 15:15

ΔιεθνήPointer

Η σιωνιστική επιθετικότητα επί το έργον

Small_img_33741
Στις 19 Ιούλη, μία στρατιωτική βάση στο Αμιρλί, στο Βόρειο Ιράκ, δέχεται επίθεση από αγνώστους, με αποτέλεσμα μια τεράστια έκρηξη. Στέλεχος σιιτικής πολιτοφυλακής δήλωσε στο πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες, ότι η βάση που χτυπήθηκε φιλοξενούσε συμβούλους από το Ιράν και το Λίβανο και ότι η επίθεση στόχευε στο αρχηγείο των συμβούλων αυτών και σε μία αποθήκη πυρομαχικών. Δεν είναι ξεκάθαρο πόσες απώλειες προκάλεσε η επίθεση, όμως την επόμενη μέρα τα ιρανικά ΜΜΕ έκαναν λόγο για το θάνατο ενός ιρανού μαχητή που είχε πολεμήσει σε Ιράκ και Συρία.
 
Τρεις βδομάδες αργότερα, στις 12 Αυγούστου, μια άλλη στρατιωτική βάση, η βάση Αλ Σακρ, κοντά στην πρωτεύουσα Βαγδάτη, δέχεται ακόμα πιο σφοδρή επίθεση. Στην έκρηξη σκοτώνεται ένας πολίτης και τραυματίζονται άλλοι 28. Η βάση ήταν της ιρακινής αστυνομίας και της σιιτικής πολιτοφυλακής PMF (Λαϊκές Δυνάμεις Κινητοποίησης). Η πολιτοφυλακή αυτή πολέμησε στο πλευρό των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων κατά του Ισλαμικού Κράτους. Δέχεται όμως κι αυτή τη στήριξη του Ιράν, το οποίο από την πρώτη στιγμή της αμερικάνικης κατοχής στη χώρα ασκούσε τεράστια επιρροή στις ιρακινές σιιτικές δυνάμεις, που ήταν αυτές που καρπώθηκαν την πολιτική εξουσία στη χώρα, στο πλευρό φυσικά των δυνάμεων κατοχής. Αυτό ήταν και το οξύμωρο της αμερικάνικης κατοχής στη χώρα. Οτι σε τελευταία ανάλυση η επιβίωσή της στηριζόταν σε μία χώρα που ο Μπους είχε περιλάβει στον «άξονα του κακού», το Ιράν. Αν το Ιράν δε δεχόταν να βοηθήσει την αμερικάνικη κατοχή, στηρίζοντας τις σιιτικές «κυβερνήσεις» στη χώρα, αλλά οδηγούσε αυτές τις πολιτοφυλακές σε αντιαμερικάνικο αντάρτικο, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά στο Ιράκ.
 
Για βδομάδες φημολογούνταν ότι πίσω από τις δύο επιθέσεις κρύβονταν ισραηλινά drones. Αυτό το κατήγγειλαν από την αρχή ανοιχτά οι PMF. Ομως, κανείς δεν περίμενε ότι θα επιβεβαιωθεί από αμερικάνους αξιωματούχους, έστω και υπό καθεστώς ανωνυμίας!
 
To Ιράκ ήταν η δεύτερη χώρα που χτυπούσαν οι Σιωνιστές. Τη Συρία την έχουν κάνει… κόσκινο εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, πράγμα που παραδέχτηκε ανοιχτά ο υπουργός Περιφερειακής Συνεργασίας (!) του Ισραήλ, Tzachi Hanegbi, σε συνέντευξή του στο ισραηλινό ραδιόφωνο τον περασμένο Ιούλη.
 
Κατά συνέπεια, ο Λίβανος δε θα μπορούσε να μείνει έξω από το κάδρο. «Το κακό τρίτωσε» με τις επιθέσεις των σιωνιστών στο Ντάχι (στα περίχωρα της Δαμασκού) αλλά και κοντά στα σύνορα Λιβάνου-Ισραήλ. Η Χεζμπολά δεν μπορούσε να αφήσει αναπάντητες τις επιθέσεις των ισραηλινών drones, γι’ αυτό και εκτόξευσε αντιαρματικές ρουκέτες και ισχυρίζεται ότι κατάφερε να καταστρέψει ένα ισραηλινό τανκ. Φυσικά, οι σιωνιστές το αρνούνται, κατά την πάγια τακτική τους (ο σιωνιστικός στρατός πρέπει να παρουσιάζεται άτρωτος στα μάτια του αφιονισμένου όχλου, κι αυτό ισχύει δυο φορές όταν το Ισραήλ βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο και ο Νεταναιάχου παίζει τα ρέστα του). Το επεισόδιο φαίνεται να έλαβε τέλος, αφού και οι δυο πλευρές έκαναν καθησυχαστικές δηλώσεις, σύμφωνα με τις οποίες δε θέλουν να δώσουν συνέχεια στις αψιμαχίες της προηγούμενης βδομάδας.
 
Ομως το πρόβλημα παραμένει. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τη σιωνιστική επιθετικότητα που σίγουρα εντάθηκε το περασμένο διάστημα ενόψει των επαναληπτικών εκλογών της ερχόμενης βδομάδας. Ομως δε θα σταματήσει μετά τις εκλογές. Οι σιωνιστές αποτελούν μόνιμο παράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής με την επιθετικότητά τους που δεν κοπάζει, αφού έχουν την ουσιαστική στήριξη της «διεθνούς κοινότητας», η οποία πέραν των εκκλήσεων για «αυτοσυγκράτηση» κωφεύει.
Σάββατο 07 Σεπτεμβρίου 2019