Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019 | 04:51

ΠολιτικήPointer

Στα ύψη και πάλι η αποχή

Παρά το διλημματικό-δημοψηφισματικό χαρακτήρα που δόθηκε σ' αυτές τις ευρωεκλογές, παρά την πόλωση που καλλιέργησαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, παρά την καμπάνια κατά της αποχής (με αισχρή επιχειρηματολογία από διάφορους ,ριζοσπάστες αριστερούς» που ηδονίζονται να μετρούν «κουκιά»), η αποχή υπήρξε και πάλι τεράστια, ξεπερνώντας για μια ακόμα φορά το 40%. Αν πάρουμε την περίοδο 2014-2019, μόνο στις εκλογές του Γενάρη του 2015 υπήρξε χαμηλότερη αποχή (36,06%), απότοκο της κυριαρχίας των αυταπατών περί αντιμνημονιακής πολιτικής.
 
Μολονότι φέτος ψήφιζαν για πρώτη φορά και οι δεκαεφτάρηδες, η αποχή αυξήθηκε σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2014 (41,24% έναντι 40,67%). Ηταν ελαφρώς χαμηλότερη σε σχέση με το ρεκόρ του Σεπτέμβρη του 2015 (43,84%), υπήρξε όμως σημαντική αύξηση των άκυρων και λευκών, γεγονός που υποδηλώνει ότι ένα τμήμα της διαμαρτυρίας εκφράστηκε μ' αυτόν τον τρόπο, κυρίως από ψηφοφόρους που πήγαν για να ψηφίσουν στις δημοτικές εκλογές και ντράπηκαν ή φοβήθηκαν να κάνουν αποχή από την ευρωκάλπη.
 
Δεν πρόκειται, φυσικά, να κάνουμε μίζερη αριθμητική ή αλχημείες. Λίγο πάνω - λίγο κάτω, έχει διαμορφωθεί ένα ρεύμα αμφισβήτησης συνολικά της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και απονομιμοποίησης του εκάστοτε εκλογικού αποτελέσματος. Η αποχή ως εκλογική στάση προέρχεται από διάφορες κατευθύνσεις, όμως η αύξησή της τα τελευταία χρόνια είναι ένα φαινόμενο καθαρά πολιτικό και όχι απολίτικο, όπως προσπαθούν να την παρουσιάσουν. Φυσικά, η αποχή δεν μπορεί ν' αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Μήπως όμως μπορεί να την αλλάξει η συμμετοχή; Η αποχή δεν νομιμοποιεί, ενώ η συμμετοχή νομιμοποιεί, όσα «κριτικά» στολίδια κι αν φοράει.
Σάββατο 01 Ιουνίου 2019