Κυριακή 16 Ιουνίου 2019 | 09:31

ΠολιτικήPointer

Για το διαμοιρασμό των ιματίων του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ

Small_img_32847
Η εκδήλωση στο κλειστό του Γαλατσίου είχε οργανωθεί από επαγγελματίες της «επικοινωνίας». Το μήνυμα που ήθελε να περάσει ήταν απλό: «ο Τσίπρας είναι ο ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης, ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου, και γι' αυτό πρέπει γύρω του να συσπειρωθούν όλοι οι κεντροαριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζονται».

Εγινε ευρεία αφισοκόλληση (από εταιρία, φυσικά, που χρησιμοποιεί φτηνή και ανασφάλιστη εργασία), με μια αφίσα που είχε μόνο το πρόσωπο του Τσίπρα. Κι επειδή δεν υπήρχε κάτι καινούργιο (πέραν της ΔΗΜΑΡ του Θεοχαρόπουλου), έπρεπε το παλιό να σερβιριστεί σε νέο αμπαλάζ.

Αντε να δεχτούμε ότι ο Θεοχαρόπουλος με τον Χατζησωκράτη, οι μοναδικές «νέες μεταγραφές», αντιπροσωπεύουν κάποιο υπαρκτό πολιτικό ρεύμα, οπότε έπρεπε να οργανωθεί συνάντηση αντιπροσωπειών ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ και να υπογραφεί συμφωνία… ισότιμης συνεργασίας. Οι υπόλοιποι, όμως, που έγιναν δεκτοί από τον Τσίπρα στο γραφείο του στη Βουλή για να βγουν και να διανεμηθούν οι σχετικές φωτογραφίες; Ο Τζουμάκας «κωλοτρίβεται» με τον ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολύ καιρό. Πρώτη σειρά καθόταν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, αντάλλαξε φιλάκια με τον Τσίπρα και έκτοτε το όνομά του «έπαιζε» κάθε φορά που γινόταν λόγος για ανασχηματισμό. Ο Ραγκούσης, αφότου μέτρησε την επιρροή του στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και ήρθε έκτος και καταϊδρωμένος, χωρίς να πιάσει ούτε το 3%, έριξε γέφυρα προς τον ΣΥΡΙΖΑ (κάνοντας γαργάρα όσα έσουρνε, με ιδιαίτερη επιμονή στις προσωπικές επιθέσεις κατά Τσίπρα) και τους τελευταίους μήνες δρούσε ανοιχτά ως στρατολόγος του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός αν η συνάντηση έγινε για τον γίγαντα Παϊπουτλίδη, που συνόδευε τον Τζουμάκα. Τι εστί Παϊπουτλίδης μη μας ρωτήσετε. Εμείς θυμόμαστε έναν Παϊπουτλίδη (δεν ξέρουμε αν είναι ο ίδιος) που ανήκε στην ομάδα των «Ιταλών», με τις ακραίες εθνικιστικές θέσεις και αρχηγό τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Γραφικότητες του «πρώιμου» ΠΑΣΟΚ.

Μιας που μιλήσαμε για εθνικισμό, να μην παραλείψουμε να σημειώσουμε την υποψηφιότητα με το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ του Βλάση Αγτζίδη (ως «ιστορικός του Ποντιακού και μικρασιατικού Ελληνισμού» παρουσιάστηκε), ενός σκληρού εθνικιστή και εξίσου σκληρού αντικομμουνιστή. Σίγουρα θα σηκώθηκαν οι τρίχες πολλών συριζαίων «του 4%» (ο Ελεφάντης -ευτυχώς γι' αυτόν- πέθανε νωρίς), όμως κανένας δεν μιλάει. Η εξουσία τους ενώνει όλους, όπως ένωσε στο συριζαϊκό ευρωψηφοδέλτιο τον Αγτζίδη με τον Λάμπρου της «δικαιωματικής Αριστεράς». Ετσι είναι, ο καλός ο μύλος όλα τ' αλέθει.

Στο ευρωψηφοδέλτιο βρήκαν, φυσικά, θέση η Κουντουρά και ο Δανέλλης, για χάρη των οποίων ψηφίστηκε διάταξη που αίρει το ασυμβίβαστο βουλευτή - υποψήφιου ευρωβουλευτή. Ετσι, πιάστηκε όλο το φάσμα: από την Ακροδεξιά μέχρι τη (με το συμπάθειο) ριζοσπαστική Αριστερά. Υποψήφιοι για όλα τα γούστα κι όποιος τσιμπήσει τσίμπησε. Τον ελληνικό λαό τον αντιμετωπίζουν ως λαό Χαχόλων. Οχι μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το σύνολο των αστικών κομμάτων (ακόμα και ο Περισσός, που δεν ανήκει στο μνημονιακό τόξο, προσπαθεί να κάνει ψηφοθηρία με κάτι Σεμίνες και κάτι Πομάσκι - γράψαμε σχετικά στο προηγούμενο φύλλο της «Κόντρας»).

Η φιέστα του Γαλατσίου εμφανίστηκε ως επιθετική πολιτική κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, στην πραγματικότητα ήταν μια αμυντική κίνηση, μια κίνηση θωράκισης μιας πτέρυγας. Συγκεκριμένα, της πτέρυγας που συγγενεύει με το ΠΑΣΟΚ. Οι Τσιπραίοι φοβούνται διαρροές προς αυτή την κατεύθυνση, από την οποία προήλθε το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων που τους εκτίναξε εκλογικά από το 2012 και μετά. Με τους Ραγκούσηδες, τους Τζουμάκες, τους Μπίστηδες, τους Θεοχαρόπουλος και τους Χατζησωκράτηδες, προσπαθούν να φτιάξουν ένα ανάχωμα για να εμποδίσουν τωρινές και μελλοντικές διαρροές προς το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Το πόσο θα τα καταφέρουν θα φανεί από το αποτέλεσμα της κάλπης, όμως αυτή την περίοδο είναι φανερό ότι φοβούνται.

Και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ φοβάται, φυσικά. Γι' αυτό και οι τόσο υστερικές αντιδράσεις. Οσοι πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ έγιναν ξαφνικά «γυρολόγοι», «αμοραλιστές», «θεσιθήρες», ενώ όσο βρίσκονταν στο ΚΙΝΑΛ ήταν «αγωνιστές της Κεντροαριστεράς». Ο συγκεκριμένος χώρος δε δείχνει καμιά δυναμική. Δε χρειάζεται να δούμε τα γκάλοπ, βλέπουμε τη δημόσια παρουσία των στελεχών του. Ο κόσμος γελάει με τη Φώφη, ενώ από τους υπόλοιπους ο καθένας έχει σηκώσει το δικό του μπαϊράκι και δουλεύει μόνο για την πάρτη του. Οπως έχουμε ξαναγράψει, οι ευρωεκλογές θα είναι το πρώτο ισχυρό crash test γι' αυτό το υπόλειμμα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Αν το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό, δεν πρέπει να αποκλείσουμε διαλυτικές τάσεις και πριν τις εθνικές εκλογές. Σ' αυτό φαίνεται να ποντάρουν πολλά και οι Τσιπραίοι.

Ολο αυτό το αλισβερίσι προκαλεί σε πολύ κόσμο αηδία. Πρέπει όμως να παραμερίσουμε τη φυσική αποστροφή και να βάλουμε στη μπάντα κάθε ηθικολογική προσέγγιση. Αυτή είναι η αστική πολιτική, τέτοια ήταν πάντοτε. Διαφορές έχουμε μόνο στο φαίνεσθαι, όχι στην ουσία. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν πρέπει να ψάχνουμε ηθική σ' αυτή την πολιτική, αλλά να κάνουμε πράξη την πλήρη ρήξη μαζί της.

ΥΓ. Η συνάντηση του Κουρουμπλή με τον Αμβρόσιο και η φωτογράφιση μαζί του δεν είναι καμιά εξαίρεση στον κανόνα. Είναι απλώς ένα σύμπτωμα του πολιτικού αμοραλισμού και της απόλυτης ηθικής κατάπτωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κουρουμπλής δεν είναι καινούργιος στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καινούργιος στην πολιτική. Πηγαίνοντας στον Αμβρόσιο και εξαίροντας το φιλανθρωπικό του έργο, πήγε να μαζέψει ψήφους και προσωπικούς σταυρούς. Το ότι τον αποδοκίμασε ο Σκουρλέτης (με διαρροή, όχι με ανακοίνωση ή δήλωση) δε σημαίνει τίποτα. Δεν είδαμε να τον βγάζουν από το ευρωψηφοδέλτιο λόγω φλερτ με έναν φασίστα.
Σάββατο 13 Απριλίου 2019