Παρασκευή, 8 Αυγούστου, 8 ακριβώς. Το ένα από τα δύο
μετασκευασμένα ελληνικά ψαροκάικα ξεκινά το ταξίδι του προς
τη Γάζα. Συγκυρία σημαδιακή ίσως: οι τελευταίοι που μας
αποχαιρετούν στο ντόκο είναι μερικοί άραβες αλιεργάτες
ελληνικών ψαροκάικων. Τις μέρες που το δικό μας καΐκι έκανε
τις τελευταίες του δοκιμές, γνωριστήκαμε, σχεδόν γίναμε
φίλοι. Κρίμα που λόγοι συνωμοτικότητας δεν μας επέτρεψαν να
τους αποκαλύψουμε το σκοπό του ταξιδιού μας.
Οταν σχεδιαζόταν το ταξίδι, λέγαμε πως μέχρι την Κύπρο
ενδεχόμενα να είχαμε πρόβλημα. Τελικά μισογεμίσαμε. Γράφω τα
ονόματα του πολυεθνικού τσούρμου, όπως μου έρχονται: η Ο-Τζέι
και ο Οσάμα από την Αγγλία, ο Κεν από την Ιρλανδία, η
Νταρλίν, η Κόρτνεϊ και ο Πίτερ από τις ΗΠΑ, ο Γιώργος, ο
Γιάννης, ο Τάκης, ο Νίκος, ο άλλος Νίκος, ο Πέτρος, ο Μάρκος
από την Ελλάδα.
Ο καπετάν Νίκος με τον Κεν και το Μάρκο προσπαθούν να μας
κάνουν πλήρωμα. Κάτι καταφέρνουν, αλλά ακόμα στην απελπισία
είναι. Διότι συχνά ο καθένας κάνει του κεφαλιού του,
ασυνήθιστος στις απαιτήσεις που έχει ένα ταξίδι στη θάλασσα,
όπου η πειθαρχία παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Καλή διάθεση
υπάρχει, αλλά η απειρία είναι φανερή. Πού θα πάει, όμως, θα
μάθουμε.
Εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι το κλίμα που υπάρχει
στο κατάστρωμα. Ενα κλίμα αλληλεγγύης και συντροφικότητας,
που ξεπερνά διαφορετικούς χαρακτήρες και διαφορετικές
κουλτούρες. Πρέπει ακόμα να σημειωθεί πως οι περισσότεροι
από τους επιβαίνοντες δούλεψαν πολύ σκληρά τις τελευταίες
μέρες. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην Ο-Τζέι, τον Κεν
και το Γιώργο, που μετατράπηκαν σε εργάτες καρνάγιου.
Αύριο, κατά τις 9 το βράδυ, σχεδιάζουμε να είμαστε στα
Χανιά, καιρού επιτρέποντος. Και τα δύο πλοία. Ας το έχουν
υπόψη οι Χανιώτες κι ας ετοιμάσουν μια υποδοχή αντάξια των
παραδόσεων της πόλης σ’ αυτή την αποστολή. Γιατί αυτή η
αποστολή θέλει να φέρει το Παλαιστινιακό στο κέντρο της
διεθνούς επικαιρότητας και να τραβήξει την προσοχή στο δράμα
του λαού της Γάζας.
