Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2020 | 16:22

ΕπικαιρότηταPointer

Αναζητούν εναγωνίως προστασία, προσφέροντας γην και ύδωρ στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις

Πολιτικοί… έτοιμοι για όλα!

Small_img_34725
Πλέον δεν πρέπει να απομένει η παραμικρή αμφιβολία σε κανέναν. Οταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει σημαία της μια τυπική επιστολή του αμερικανού ΥΠΕΞ Πομπέο, σαν αυτές που σε αφθονία έχουν σταλεί σε ελληνικές κυβερνήσεις από αμερικανούς υπουργούς, όλες τις εποχές, μας αποκαλύπτει ότι βρίσκεται σε απελπισία και προσπαθεί να πιαστεί από οτιδήποτε. Στην επιστολή Πομπέο αναφέρθηκε πρώτος ο Δένδιας και μετά τη διάβασε ολόκληρη στους πολιτικούς συντάκτες ο Πέτσας για να την εμπεδώσουν και «να πράξουν τα δέοντα».
 
Το δυστύχημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι πως ακόμα και φιλικοί της δημοσιογράφοι αρνήθηκαν να ξεφτιλιστούν αποθεώνοντας την επιστολή Πομπέο ως «μεγάλη διπλωματική νίκη». Περιορίστηκαν σ' ένα «καλή είναι» και τίποτα πέραν αυτού. Φρόντισαν να την αντιδιαστείλουν και με την επιστολή Κίσινγκερ προς Μπίτσιο το 1976, ισάξια με την οποία την είχε βαφτίσει η κυβέρνηση.
 
Ειδικά ως προς το τελευταίο, είχαμε έναν κοκοροκαυγά ανάμεσα σε αμερικανόδουλους, που υπηρετούν δικές τους σκοπιμότητες. Κάποιοι είναι ερωτευμένοι με τον Καραμανλή τον πρεσβύτερο, ο οποίος «έπαιρνε» καλές επιστολές από τους Αμερικανούς, και θεωρούν ιεροσυλία να συγκρίνεται μαζί του ο Μητσοτάκης. Οσο για την πραγματικότητα, μπορεί κανείς να δει πώς έχει διαμορφωθεί από το 1976 μέχρι σήμερα και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές παίρνουν όσα θέλουν, πουλάνε ό,τι θέλουν (για οπλικά συστήματα μιλάμε) και μοιράζουν επιστολές με τις οποίες τονίζουν τον επιδιαιτητικό τους ρόλο στο Αιγαίο.
 
Τι είναι η επιστολή Πομπέο; Ενα ευχαριστήριο για την υπογραφή και την κύρωση της νέας συμφωνίας για τις βάσεις, το οποίο επαναλαμβάνει αυτά που τόσες φορές έχουν πει αμερικανοί πολιτικοί. Ο Πομπέο συγχαίρει για το… success story και… εγγυάται την ευημερία, την ασφάλεια και τη δημοκρατία στην Ελλάδα! Στο τέλος, ικανοποιώντας παράκληση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προσέθεσε και μια παράγραφο για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, φροντίζοντας όμως να μην υπάρχει αντιτουρκική αιχμή. Οι ΗΠΑ, λέει, θεωρούν ότι όλες οι χώρες που έχουν συμφέροντα στην περιοχή πρέπει να αναζητήσουν λύσεις με ειρηνικά μέσα και να αποφεύγουν κλιμάκωση των εντάσεων. Και προπαντός να σέβονται το διεθνές δίκαιο. Οπως ακριβώς το σέβονται οι… ΗΠΑ!
 
Δουλευόμαστε; Οχι, προσπαθούν να μας δουλέψουν. Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι Αμερικάνοι δε θ' αφήσουν να γίνει «μπουρδέλο» η νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Και την Τουρκία εκβιάζουν (π.χ. επιτρέποντας στο κουαρτέτο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτος να προσπαθεί να την αποκόψει από το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο), και την Ελλάδα εκβιάζουν (μέσω των απειλών της Τουρκίας, η οποία δε χρειάζεται αμερικάνικη ενθάρρυνση), και το δικό τους επιδιαιτητικό ρόλο κατοχυρώνουν.
 
Αυτό το έργο δεν είναι και-νούργιο, το έχουμε δει να παίζεται πολλές φορές τα τελευταία 50 χρόνια. Εκείνο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια είναι ότι έχουν αρχίσει να «παίζουν» και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην περιοχή. Η Ρωσία, για παράδειγμα, αναπτύσσει οικονομικές (σ' ένα βαθμό και στρατιωτικές) σχέσεις με την Τουρκία, όμως στη Λιβύη υποστηρίζει τον Χαφτάρ, τον ίδιο που ερωτεύτηκε ξαφνικά και το ελλαδικό πολιτικό σύστημα, μπλέκοντας τη χώρα μας σ' έναν ακόμα πόλεμο. Ακόμα και στρατό στη Λιβύη δήλωσε διατεθειμένος να στείλει ο Δένδιας, για να αναδιπλωθεί στη συνέχεια μιλώντας για «ειρηνευτική δύναμη». Η Γαλλία δεν έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία αυτή την περίοδο και προσπαθεί να παίξει το «ελληνικό χαρτί» στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς στη Συρία «έχασε τα πάντα». Η Γερμανία έχει συμφέροντα στην Τουρκία, καθώς τα μονοπώλιά της πουλάνε αβέρτα οπλικά συστήματα και στήνουν ακόμα και τεράστια εργοστάσια παραγωγής αυτοκινήτων (VolksWagen).
 
Μέσα σ' αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, λόγω της όξυνσης του διιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, οι αστοί πολιτικοί της Ελλάδας δηλώνουν «έτοιμοι για όλα», ακολουθώντας κατά βάση τον αμερικάνικο άξονα.
 
Παπαγαλάκια και ΚΥΠατζήδες εν υπηρεσία…
 
Τι ήταν να καλέσει ο Μητσοτάκης τον Χαφτάρ στην Αθήνα. Μ’ ένα στόμα μια φωνή εμφανίστηκαν όλα τα κοράκια της εθνοκαπηλείας και της πολεμοκαπηλείας, αυτοί που εμφανίζονται καθημερινά στα ΜΜΕ για να ζητήσουν «πιο σκληρή στάση στο Αιγαίο», «να εξοπλιστούμε καλύτερα», «να μη διστάσουμε να συγκρουστούμε» και τα παρόμοια, κι άρχισαν να μοιράζουν συγχαρητήρια στον Μητσοτάκη, που έκανε τη μεγάλη κίνηση, καλώντας στην Αθήνα τον αντίπαλο του Ερντογάν.
 
Μάθαμε έτσι ποιοι είναι στο payroll της ΕΥΠ/ΚΥΠ.
 
Οι «πολιτικοί αναλυτές» είχαν άλλο καθήκον. Αφού δέχτηκαν το απαραίτητο «μασάζ» από τον Πέτσα, που τους έδωσε «off the record αποκλειστικές πληροφορίες», άρχισαν να «ενημερώνουν» τον ελληνικό λαό για τις τηλεφωνικές επικοινωνίες του Μητσοτάκη με την Μέρκελ, στην οποία «χτύπησε το χέρι στο τραπέζι», γιατί «δεν είμαστε πλέον στα Μνημόνια» (αλήθεια, τη μείωση των «πρωτογενών πλεονασμάτων», που υποτίθεται ότι είναι ύψιστος στόχος του Μητσοτάκη, θα την πάρει με τους Γερμανούς «απέναντι»; Κάπου μπερδεύτηκαν τα παπαγαλάκια), και με τους Σαρλ Μισέλ και Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τους οποίους κατέστησε υπεύθυνους για την τήρηση της απόφασης που έχει πάρει η ΕΕ σχετικά με το τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο.
 
Μ’ άλλα λόγια, ποιος είδε τον Κούλη και δε φοβήθηκε! Φυσικά, η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη. Μια μικρή γεύση της πήραμε πολύ πρόσφατα, όταν σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση είδαμε τον Μητσοτάκη να παίζει υπομονετικά τη γλάστρα στη σόλο συνέντευξη του Τραμπ κι όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να διακόψει και να υποβάλει σεμνά δυο αιτηματάκια, εισέπραξε την παγερή σιωπή του αγενέστατου «πλανητάρχη» (σε στιλ «τελείωσες, μικρέ, για να συνεχίσω;»).
 
Ο Μητσοτάκης -όπως και ο πατέρας του και η αδερφή του- έχει το στιλ του δουλοπρεπούς αστού πολιτικού. Είναι οικογενειακή πολιτική παράδοση να επιδεικνύουν τη δουλοπρέπειά τους. Ακόμα και στο ζήτημα του μετα-Μνημόνιου, η γραμμή του Μητσοτάκη διατυπώθηκε με το δόγμα «πρώτα θα κερδίσω την εμπιστοσύνη των εταίρων και μετά θα υποβάλω αιτήματα για μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων».
 
Αυτά δεν στερούνται πολιτικής σημασίας, αφορούν όμως το φαίνεσθαι και όχι την ουσία, τη συμπεριφορά και όχι την πραγματική πολιτική, που είναι το κύριο. Κι επειδή η δουλοπρεπής συμπεριφορά του Μητσοτάκη συνέπεσε με μια περίοδο ενίσχυσης του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας και της παρουσίας της στα ιμπεριαλιστικά διαβούλια, οι image makers του Μητσοτάκη αποφάσισαν να ενισχύσουν το προφίλ του με μερικές πινελιές «ηγέτη που χτυπάει το χέρι στο τραπέζι».
 
Εμείς να θυμίσουμε πως κι εκείνοι που παρίσταναν ότι «χτυπούν το χέρι στο τραπέζι» την ίδια πολιτική με τον Μητσοτάκη υπηρετούσαν. Ο Α. Παπανδρέου έβαζε αστερίσκους στα ανακοινωθέντα του ΝΑΤΟ, χωρίς να εμποδίζει τίποτα, χωρίς να αλλάζει τίποτα στις ελληνοαμερικάνικες σχέσεις. Κι ο Τσίπρας, που κατέθετε λουλούδια στην Καισαριανή και μιλούσε για τη «δρακογενιά της Αντίστασης», προσκύνησε τον Τραμπ και τον έγλειψε πατόκορφα μ’ εκείνο το αμίμητο «ό,τι κάνει είναι για το καλό»!
Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2020