Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020 | 05:01

ΕπικαιρότηταPointer

«Διπλωματία των αγωγών» στην υπηρεσία των μονοπωλίων και του πολέμου



Η εικόνα του Νετανιάχου που από ελληνικού εδάφους εξέφραζε την υποστήριξή του στη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί (την ώρα που ακόμα και ηγέτες ιμπεριαλιστικών χωρών δήλωναν από αρνητικοί έως ανήσυχοι) μας έδωσε το μέτρο της συμμαχίας Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου για την κατασκευή του αγωγού  ΕastMed, χάριν του οποίου είχε έρθει στην Αθήνα ο πρωθυπουργός της σιωνιστικής οντότητας.
 
Ηταν πολλοί αυτοί που -κόντρα στο κλίμα των πανηγυρισμών- μιλούσαν για «πολιτική συμφωνία». Ο Νετανιάχου, με την προκλητική του στάση, φρόντισε να τους επιβεβαιώσει. Εστησαν πανηγύρια για έναν αγωγό που δεν ξέρουν αν είναι τεχνικά κατασκευάσιμος, που κανένα μονοπώλιο δεν έχει ενδιαφερθεί να τον κατασκευάσει, επειδή δεν είναι τεχνικά βιώσιμος και για τον οποίο δεν υπάρχουν επαρκείς ποσότητες φυσικού αερίου για να μεταφέρει! Ο αγωγός EastMed δεν είναι απλά ένα σχέδιο στο χαρτί (γράφουμε αναλυτικά σε διπλανές στήλες). Είναι ένα σχέδιο που υπηρετεί (πρόσκαιρες) πολιτικές σκοπιμότητες. Αλλωστε, τις αποφάσεις για την εξόρυξη και τη μεταφορά των (σχετικά μικρών) ποσοτήτων φυσικού αερίου της Λεκάνης της Λεβαντίνης δε θα τις πάρουν τα κράτη, αλλά τα ενεργειακά μονοπώλια.
 
Αν θέλαμε να περιγράψουμε με λίγες λέξεις αυτές τις σκοπιμότητες, θα τις συνοψίζαμε στη φράση «απομόνωση της Τουρκίας από το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο». Κάθε μία από τις τρεις χώρες που συνυπέγραψαν τη συμφωνία στη φιέστα του Ζαππείου έχει τους δικούς της (γνωστούς) λόγους να επιδιώκει την απομόνωση της Τουρκίας. Οταν, όμως, φτάσει η ώρα να παρθούν πρακτικές αποφάσεις, οι πολιτικές σκοπιμότητες θα παραμεριστούν και θα κυριαρχήσει το συμφέρον των μονοπωλίων που θα «πάρουν τη δουλειά». Δε θα είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που πρώην εχθροί θα γίνουν φίλοι.
 
Στην ευρύτερη περιοχή μας διεξάγεται ο άνευ ορίων ανταγωνισμός μονοπωλίων και ιμπεριαλιστικών κρατών για τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων και της μεταφοράς τους για βιομηχανική και οικιακή κατανάλωση. Αυτός ο ανταγωνισμός ποτέ στην Ιστορία δεν υπήρξε αναίμακτος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στην ευρύτερη περιοχή μας διεξάγεται εδώ και δεκαετίες ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος «σε δόσεις». Οχι μόνο «δι' αντιπροσώπων», αλλά και με την απευθείας πολεμική ανάμιξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η γκανγκστερικού τύπου δολοφονία του Σολεϊμανί, αυτά που προηγήθηκαν κι αυτά που θα ακολουθήσουν, είναι μια ακόμα υπόμνηση αυτής της μεγάλης αλήθειας.
 
Οι ελληνικές κυβερνήσεις ακολουθούν πιστά τις ιμπεριαλιστικές επιταγές. Μετά από κάποιες αρχικές ταλαντεύσεις στην κατεύθυνση μιας σχετικής ουδετερότητας (θυμηθείτε την… πονεμένη ιστορία του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη), ευθυγραμμίστηκαν πλήρως με την αμερικάνικη στρατηγική. Ετσι προέκυψε ο άξονας Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος, που στον πολιτικό τομέα περιλαμβάνει και την Αίγυπτο, όμως στον ενεργειακό τομέα αποκλείει την Αίγυπτο, η οποία θέλει να μετατραπεί σε κόμβο μεταφοράς του φυσικού αερίου της περιοχής, χρησιμοποιώντας εγκαταστάσεις υγροποίησης και στη συνέχεια μεταφοράς με τάνκερ.
 
Η αμερικάνικη ενεργειακή στρατηγική  δεν περιλαμβάνει την Τουρκία, επειδή αυτή συνεργάζεται ενεργειακά και με τη Ρωσία (αγωγός Turkish Stream), την ίδια στιγμή που η Τουρκία διατηρεί την επίζηλη θέση της στους πολιτικοστρατιωτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Εξίσου καλές είναι οι σχέσεις της Τουρκίας και με την Ιταλία, μολονότι στη Λιβύη υποστηρίζουν διαφορετικά στρατόπεδα, όπως διαφορετικά στρατόπεδα υποστηρίζουν η Τουρκία και η Ρωσία.
 
Οι κινήσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των ισχυρών ή λιγότερο ισχυρών περιφερειακών-εξαρτημένων χωρών είναι καλειδοσκοπικές. Κινούνται και διαφοροποιούνται συνεχώς, όχι χωρίς εντάσεις, ακόμα και πολεμικές συγκρούσεις.  Οι λαοί πληρώνουν την ακόρεστη δίψα των μονοπωλίων για το μέγιστο κέρδος και τη βουλιμία των ιμπεριαλιστικών κρατών για σφαίρες επιρροής, με φτώχεια, καταστροφή του περιβάλλοντος και αίμα. Σ' αυτόν τον καταστροφικό κυκλώνα έχουν βάλει τη χώρα και το λαό μας οι αστικές κυβερνήσεις, με απόλυτη συμφωνία του αστικού πολιτικού μπλοκ.
 

EastMed: Ενα σχέδιο επί χάρτου

 
Η απουσία της Ιταλίας από την υπογραφή της συμφωνίας για τον EastMed είναι η πιο χαρακτηριστική απόδειξη για το ότι πρόκειται για ένα σχέδιο επί χάρτου, χωρίς καμιά δυνατότητα υλοποίησης προς το παρόν. Η Ιταλία, μια ιμπεριαλιστική δύναμη με ισχυρή συμμετοχή στο ενεργειακό «παιχνίδι», δεν είχε κανένα λόγο να συμμετάσχει σε μια κίνηση καθαρά πολιτικού χαρακτήρα, η οποία στρέφεται ευθέως κατά της Τουρκίας, χώρα με την οποία δε θέλει να έρθει σε σύγκρουση χάριν του Ισραήλ, της Ελλάδας και της Κύπρου. Μια βδομάδα μετά τη φιέστα του EastMed, ο ιταλός ΥΠΕΞ Λουίτζι ντι Μάιο, αφού προηγουμένως επισκέφτηκε τη Λιβύη, ταξίδεψε στην Αγκυρα επικεφαλής πολυμελούς αντιπροσωπείας για συνομιλίες με τον τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Σίγουρα συζήτησαν για τις εξελίξεις στη Λιβύη (η Ιταλία έχει φανερή εμπλοκή), όμως είναι γνωστό ότι η Ιταλία ενδιαφέρεται και για το ρωσικό αέριο του αγωγού Turkish Stream, δεδομένου ότι το αζέρικο κοίτασμα που διοχετεύεται στον ΤΑΡ δεν επαρκεί για τις ανάγκες της σε φυσικό αέριο. Είναι άραγε σύμπτωση ότι μια μέρα μετά την επίσκεψη Ντι Μάιο στην Αγκυρα, Ερντογάν και Πούτιν εγκαινίασαν τον Turkish Stream;
 
Οι ισχυρισμοί της ελληνικής προπαγάνδας, ότι η Ιταλία έχει αντιδράσεις περιβαλλοντικού χαρακτήρα, γι' αυτό καθυστερεί τη συμμετοχή της στο EastMed project, είναι σκέτες μπούρδες. Οπως μπορείτε να δείτε και στο χάρτη, ο EastMed σχεδιάζεται να ενωθεί στην Ηγουμενίτσα με τον Νότιο Διάδρομο (αν κατασκευαστεί ο αγωγός IGI-Poseidon, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα μέχρι τη Θεσπρωτία κι από εκεί υποθαλάσσια στις ακτές της Απουλίας). Δεν προβλέπεται νέα υποθαλάσσια όδευση στην Ιταλία. Επομένως, τα περιβαλλοντικά προβλήματα αφορούν τον IGI-Poseidon και όχι τον EastMed. Το ιταλικό κεφάλαιο, πάντως, που έχει επενδύσει στον ΤΑΡ, δε «χαμπάριασε» τις αντιδράσεις τοπικών κοινοτήτων και περιβαλλοντιστών, παρά τις σκληρές συγκρούσεις που υπήρξαν στην Απουλία.
 
Για να κατασκευαστεί ένας αγωγός θα πρέπει να είναι οικονομικά βιώσιμος από καπιταλιστική άποψη. Δηλαδή να αποδίδει το μέγιστο κέρδος. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει το κόστος κατασκευής και λειτουργίας να είναι τέτοιο που να επιτρέπει στο φυσικό αέριο να πουλιέται σε ανταγωνιστικές τιμές, να υπάρχει επαρκής ποσότητα αερίου, ώστε να δικαιολογείται το κόστος κατασκευής και λειτουργίας. Και βέβαια, αν υπάρχουν αυτές οι προκαταρκτικές προϋποθέσεις, θα πρέπει να βρεθούν τα μονοπώλια που θα χρηματοδοτήσουν τον αγωγό κι εκείνα που θα εμπορευτούν το φυσικό αέριο που θα φτάνει στο τέρμα του αγωγού. Ας δούμε, λοιπόν, τι ισχύει για τον EastMed.
 
♦ Πρόκειται για αγωγό μήκους περίπου 2.000 χιλιομέτρων, που θα ξεκινά από τη Λεκάνη της Λεβαντίνης (περίπου 200 χλμ νότια της Κύπρου), θα φτάνει υποθαλάσσια στην Κύπρο, πάλι υποθαλάσσια στην Κρήτη και μετά στην Πελοπόννησο. Από εκεί θα κατευθύνεται σε στεριά στη Θεσπρωτία και από εκεί υποθαλάσσια στην Απουλία. Η υποθαλάσσια όδευση φτάνει τα 1.300 χλμ. Κόστος κατασκευής; Γύρω στα 7 δισ. ευρώ λένε. Ειδικοί, όμως, μιλούν για κόστος 11-12 δισ. ευρώ, δεδομένου ότι υπάρχουν τεράστια τεχνικά προβλήματα (μεγάλα βάθη που σε κάποια σημεία φτάνουν τα 3.000 μέτρα, όδευση πάνω στο σεισμικό ρήγμα κ.ά.).
 
♦ Υπάρχει εναλλακτική λύση στον EastMed; Η προμελέτη που έχει γίνει δείχνει ότι η μεταφορά του φυσικού αερίου μέσω Τουρκίας θα κοστίσει το 1/4 του κόστους κατασκευής του EastMed! Εσείς τι λέτε, υπάρχει περίπτωση τα μονοπώλια που θα εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα Ισραήλ και Κύπρου να επιλέξουν το τετραπλάσιο κόστος του EastMed, επειδή Ισραήλ, Κύπρος και Ελλάδα έχουν διαταραγμένες σχέσεις με την Τουρκία; Πιο εύκολο είναι να αλλάξουν οι διακρατικές σχέσεις στην περιοχή, παρά να υπονομεύσουν την κερδοφορία τους τα μονοπώλια.
 
♦ Ας λάβουμε υπόψη μας έναν ακόμα παράγοντα. Αν το αέριο της Ανατολικής Μεσογείου συναντά στη Θεσπρωτία το ρωσικό αέριο του Turkish Stream, για να διοχετευθούν από εκεί υποθαλάσσια στην Ιταλία, ποιος ο λόγος για την κατασκευή ενός τόσο κοστοβόρου έργου; Γιατί να μη διοχετευθεί το αέριο της Ανατολικής Μεσογείου στην Τουρκία και μέσω του Turkish Stream αρχικά και του IGI-Poseidon (ελληνικό έδαφος) στη συνέχεια να οδηγείται προς την Τουρκία, κατεβάζοντας πάρα πολύ το κόστος μεταφοράς και δημιουργώντας συνθήκες μέγιστης κερδοφορίας για τα μονοπώλια;
 
♦ Το κόστος κατασκευής και λειτουργίας του EastMed θα μπορούσε να εξισορροπηθεί και να θεωρηθεί καπιταλιστικά βιώσιμο, αν ήταν εξαιρετικά χαμηλό το κόστος εξόρυξης και τεράστιες οι ποσότητες φυσικού αερίου στα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου. Ομως, το κόστος εξόρυξης στην Ανατολική Μεσόγειο ξεπερνά τα 3 δολάρια το κυβικό πόδι, όταν αυτή τη στιγμή η Ευρώπη αγοράζει ρωσικό αέριο με 4-5 δολάρια το κυβικό πόδι. Αν συνυπολογίσουμε και το κόστος κατασκευής και λειτουργίας του αγωγού, ο EastMed θα πρέπει να πουλάει γύρω στα 7 δολάρια το κυβικό πόδι. Μιλάμε, δηλαδή για τιμή τουλάχιστον 40% υψηλότερη από την υπάρχουσα τιμή. Οσο για τα κοιτάσματα, αυτά που εικάζεται ότι υπάρχουν στην ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ (αυτή που αυθαίρετα έχουν χαράξει οι σιωνιστές) δεν είναι ικανά για να στηρίξουν την κατασκευή ενός τόσο δαπανηρού αγωγού, όπως γράφουν όλοι οι σοβαροί αναλυτές. Ξέρετε να είναι μακάκες οι καπιταλιστές;
 
♦ Η «απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο» είναι ένα σύντομο ανέκδοτο. Οι προπαγανδιστές του EastMed λένε ότι το αέριο που θα μεταφέρει θα καλύπτει το 10% των αναγκών της ΕΕ. Αλλοι αναλυτές κατεβάζουν το ποσοστό στο 2%. Ακόμα και 10% να είναι, δεν το λες «απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο».
 
♦ Δεν είναι τυχαίο ότι κανένα πετρελαϊκό μονοπώλιο δεν έχει επιδείξει ενδιαφέρον για την κατασκευή του EastMed. Γιατί άραγε; Πώς θα τον κατασκευάσουν τα τρία κράτη, με πορδές; Πρέπει να σημειωθεί ότι τα μονοπώλια δεν κοιτάζουν μόνο τη βιωσιμότητα του έργου, αλλά συνυπολογίζουν και γεωπολιτικούς παράγοντες. Με την Παλαιστίνη και τον Λίβανο να προχωρούν σε διπλωματικά διαβήματα, καταγγέλλοντας το Ισραήλ για αρπαγή κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, με την Αίγυπτο να μένει εκτός παιχνιδιού, ενώ είναι αυτή που μπορεί να αποτελέσει τον ενεργειακό κόμβο της περιοχής (διοχετεύοντας αέριο που θα έχει υγροποιηθεί προς την Ευρώπη αλλά και την Ασία), με το ΑΚΕΛ στην Κύπρο να δηλώνει επίσημα ότι ο EastMed, «είναι ασύμφορος και άγνωστο εάν και πότε θα ολοκληρωθεί», να χαρακτηρίζει την υπογραφή της συμφωνίας του Ζαππείου «επικοινωνιακές φιέστες και τυμπανοκρουσίες για εσωτερική κατανάλωση» και να υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν μπορεί να αποκλειστεί από την Ανατολική Μεσόγειο και γι' αυτό η λύση περνάει μέσα από μια συμφωνία επίλυσης του Κυπριακού, με τους σημιτικούς και άλλους… opinion makers στην Ελλάδα να υποστηρίζουν το ίδιο (κάπως πιο συγκεκαλυμμένα), το κόστος του αγωγού πολλαπλασιάζεται (λόγω ρίσκου) και στα μάτια των μονοπωλίων καθίσταται εντελώς μη βιώσιμος.
 
♦ Υπάρχει και το παραμύθι της στήριξης του έργου από την ΕΕ, η οποία χρηματοδοτεί τη μελέτη. Οπως αποκάλυψε ο Τσαρλς Ελληνας, CEO της E-C Natural Hydrocarbons Company, πρώην πρόεδρος της Εταιρίας Υδρογονανθράκων Κύπρου και μέλος του Arlantic Counsil (του think tank ενώπιον του οποίου έδωσε ο Κούλης τους όρκους πίστης στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό), η ΕΕ διαθέτει ένα κονδύλι 5,2 δισ. ευρώ για μελέτες σε έργα κοινού ενδιαφέροντος, από το οποίο έδωσε 30 εκ. για τη μελέτη του EastMed. «Η ΕΕ επενδύει αυτά τα λεφτά σε έργα που έχουν μεγάλο ρίσκο για να πετύχουν που κανένας ιδιώτης δεν θα επενδύσει», λέει ο Ελληνας, ο οποίος προωθεί τη λύση της κατασκευής σταθμού υγροποίησης (LNG) στην Κύπρο, αδιαφορώντας για τα πολιτικά ζητήματα και προωθώντας τα καπιταλιστικά συμφέροντα που υπηρετεί (να σημειωθεί ότι ο Ελληνας ανεβάζει τα νούμερα, σε σχέση μ' αυτά που παραθέσαμε παραπάνω, υποστηρίζοντας ότι το αέριο του EastMed δεν μπορεί να πουληθεί λιγότερο από 9 δολάρια το κυβικό πόδι!). Πέρα απ' όσα λέει ο Ελληνας (αλλά και στελέχη του ενεργειακού τομέα στο Ισραήλ), το γεγονός είναι ότι η Κομισιόν χρηματοδότησε μόνο μια προμελέτη. Η μελέτη οικονομικής βιωσιμότητας του αγωγού δεν έχει γίνει. Ούτε η τεχνική μελέτη για τη δυνατότητα κατασκευής του αγωγού. Καλό 2024 και βάλε…
 

Εντονη διαμαρτυρία της Παλαιστινιακής Αρχής

 
Μέσα στο κλίμα ψεύτικης ευφορίας που δημιούργησαν τα αστικά ΜΜΕ και της ευρείας πολιτικής συναίνεσης (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ), πέρασε στο ντούκου η έγγραφη διαμαρτυρία της Παλαιστινιακής Αρχής για την υπογραφή από την Ελλάδα της συμφωνίας για τον EastMed. Προσοχή, δεν μιλάμε για κάποια επαναστατική παλαιστινιακή οργάνωση ή γενικότερα για τις οργανώσεις της Αντίστασης με τα αντι-σιωνιστικά αντανακλαστικά. Μιλάμε για το όργανο της πιο αντιδραστικής, της πιο ξενόδουλης μερίδας της παλαιστινιακής μπουρζουαζίας, αναγνωρισμένο απ' όλες τις ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις, των οποίων αποτελεί στενό και διαρκή συνομιλητή και συνεργάτη.
 
To διπλωματικό διάβημα «για συμμετοχή της Ελλάδας στο σχέδιο κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου EastMed που παραβιάζει την κυριαρχία της Παλαιστίνης και του Λιβάνου» φέρει την υπογραφή του υπουργού Εξωτερικών της ΠΑ Ριάντ Μαλίκι και επέδωσε στον Δένδια ο παλαιστίνιος πρέσβης στην Αθήνα Μαρουάν Τουμπάσι.
 
Στο διάβημα τονίζεται ότι «τα θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ αμφισβητούνται σε μεγάλο βαθμό στη βόρεια και νότια πλευρά των δηλωμένων θαλάσσιων ζωνών» και γι' αυτό «εάν ο αγωγός πρόκειται να περάσει από τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες που ανήκουν είτε στο κράτος της Παλαιστίνης είτε στη Δημοκρατία του Λιβάνου, τότε θα είναι παράνομος εκτός εάν έχει χορηγηθεί η συγκατάθεση των ενδιαφερομένων σύμφωνα με το άρθρο 58 παράγραφος 3 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS)».
 
Ο ΥΠΕΞ της Παλαιστινιακής Αρχής κάλεσε την ελληνική κυβέρνηση να απόσχει από την υπογραφή της συμφωνίας, σημειώνοντας: «Παρότι το Ισραήλ δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), δεσμεύεται ωστόσο από τη Συνέλευση, ανεξάρτητα από το αν αποφασίζει ή όχι να εκπληρώσει αυτές τις υποχρεώσεις στις σχέσεις του με τις γειτονικές χώρες. Ως εκ τούτου, αντιλαμβανόμαστε ότι εάν το Ισραήλ προτίθεται να παραβεί τέτοιες διατάξεις, είναι υποχρεωτικό από τα άλλα κράτη να μην αναγνωρίσουν μια κατάσταση που πηγάζει από παράνομη πράξη ούτε να παράσχουν βοήθεια και να συμπράξουν σε τέτοιες πράξεις»!
 
«Πιστεύουμε ότι η περιφερειακή σταθερότητα και συνεργασία θα επιτευχθεί μόνο μέσω του σεβασμού της ακεραιότητας των συνόρων μιας γειτονικής χώρας και με την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και του Δίκαιου της Θάλασσας», αναφέρεται στο παλαιστινιακό διάβημα. Οχι τυχαία. Η Ελλάδα και η Κύπρος κατηγορούν την Τουρκία για παράνομες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ και παρανομία κατά τον καθορισμό ΑΟΖ με τη Λιβύη που παραγνωρίζει τα συμφέροντα της Ελλάδας, ενώ την ίδια στιγμή συνυπογράφουν συμφωνία με το Ισραήλ για την κατασκευή ενός αγωγού που παραβιάζει τα συμφέροντα Παλαιστίνης και Λιβάνου. Δεν είναι τυχαίο ότι το Ισραήλ (όπως και η Τουρκία) δεν έχει υπογράψει τη Συμφωνία του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Θέλει να έχει το ελεύθερο να καταπατά τα δικαιώματα της Παλαιστίνης και του Λιβάνου.
 
 
Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020