Κυριακή 21 Ιουλίου 2019 | 13:37

ΕπικαιρότηταPointer

Μαγαζί γωνία;

Με το σταριλίκι και τη γκλαμουριά, από τη μια, και με το 3% των ευρωεκλογών, από την άλλη, ο Μπαρουφάκης παρουσιάζει το ΜέΡΑ25 σαν μαγαζί γωνία και ανακοινώνει σε δόσεις ονόματα που κάνουν αυτό το μαγαζί να μοιάζει με κάτι το ξεχωριστό σε σχέση με τα υπόλοιπα «ορφανά του ΣΥΡΙΖΑ». Οι έξι που ανακοίνωσε για το Επικρατείας είναι «επώνυμοι», ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν φθαρεί σε πολιτικές συνάφειες με τα κόμματα εξουσίας. Είναι η ομότιμη καθηγήτρια Πέπη Ρηγοπούλου, η τραγουδίστρια Νένα Βενετσάνου, ο θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης, ο νεοφιλελεύθερος (αλλά και αντι-εθνικιστής ως εκπρόσωπος του αστικού κοσμοπολιτισμού) δημοσιογράφος Τάκης Μίχας, η καθαρίστρια του υπουργείου Οικονομικών Λίτσα Αλεξάκη και ο Ψαραντώνης. Ολοι τους άτομα με καλή δημόσια εικόνα και χαμηλού προφίλ, που σημαίνει ότι δε θα αμφισβητήσουν την κυριαρχία του Μπαρουφάκη και το «one man show» με το οποίο θα πορευτεί προς τις κάλπες.
 
Οι δύο πρώτοι εκτός Επικρατείας, που ανακοίνωσε, δείχνουν ότι ποντάρει στη δίψα κάποιων να γίνουν βουλευτές. Ο γνωστός σκιτσογράφος Στάθης Σταυρόπουλος, με πορεία από τον Περισσό στον ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε την… Ιθάκη του στο μόρφωμα του Μπαρουφάκη, φιλοδοξώντας να εκλεγεί με σταυρό στην Α' Αθήνας.  Ο Κρίτων Αρσένης εκλέχτηκε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 2009, συμβολίζοντας την «πράσινη ανάπτυξη» του Γιωργάκη. Εφυγε από το ΠΑΣΟΚ το 2013 και το 2014 επανεμφανίστηκε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (συνεργαζόμενος). Δεν εκλέχτηκε (μολονότι πήρε 113.000 σταυρούς). Μετά την ψήφιση του τρίτου μνημόνιου, στο οποίο εξέφρασε αντίθεση, καλώντας τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να το καταψηφίσουν, εξαφανίστηκε από την πολιτική επικαιρότητα και ασχολήθηκε με την ελαιοκαλλιέργεια. Επανακάμπτει ως υποψήφιος του Μπαρουφάκη στη Δυτική Αθήνα, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα καταφέρει να εκλεγεί.
 

Το γαρ πολύ της θλίψεως

 
«Λίγοι, δυστυχώς, γνωρίζουν σε αυτήν την χώρα ότι ο Γ. Βαρουφάκης ήταν ο πρώτος, πριν ακόμα και τον Τσίπρα, που έσπευσε από την πρώτη στιγμή της πρώτης διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, να συνθηκολογήσει με την Τρόϊκα», δήλωσε ο (παραιτηθείς από την ηγεσία της ΛΑΕ) Παναγιώτης Λαφαζάνης.
 
Ελπίζουμε σ' αυτούς τους λίγους να συγκαταλέγει εμάς και σίγουρα… όχι τον εαυτό του. Ο Λαφαζάνης αναφέρεται προφανώς στη συμφωνία στο Eurogroup της 20ής Φλεβάρη του 2015. Εμείς τα είχαμε γράψει από τότε, αναλυτικότατα, προβλέποντας ότι είναι ζήτημα χρόνου το νέο Μνημόνιο. Ο Λαφαζάνης, όμως, πού ήταν τότε; Αν… δεν κάνουμε λάθος, ήταν ένας από τους υπερυπουργούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εποπτεύοντας παραγωγικά υπουργεία. Υπουργεία διαχειρίζονταν και άλλοι μετέπειτα ανελίτες (Στρατούλης, Βαλαβάνη, Ησυχος κ.ά.). Δεν πήραν χαμπάρι τι προέβλεπε η συμφωνία της 20ής του Φλεβάρη; 'Η μήπως πείστηκαν από την παπάρα της «δημιουργικής ασάφειας», που είχε επινοήσει ο Μπαρουφάκης;
 
Το να βγαίνει και να μας λέει σήμερα τι έκανε ο Μπαρουφάκης στις αρχές του 2015 (έχοντας την έγκριση και του Τσίπρα και του Λαφαζάνη) είναι απλώς απόδειξη της βαθιάς θλίψης στην οποία έχει βυθιστεί ο Λαφαζάνης. Η βαθιά θλίψη προξενεί απόσπαση από την πραγματικότητα και εμποδίζει να δεις αυτό που έχει δει όλος ο κόσμος: «μαζί τα κάνατε»!
 

«Πάει γι' άλλα» ο Κοτζιάς

 
«Το ΠΡΑΤΤΩ από τις 17 Ιανουαρίου του 2019 διατύπωσε στον ΣΥΡΙΖΑ πρόταση συνεργασίας ενόψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών. Πρόταση που δεν απαντήθηκε επί μήνες, παρά μόνο μετά από μια νέα συνάντηση στις 3.6.19. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε ουσιαστικά όλες τις προτάσεις υποψηφιοτήτων του ΠΡΑΤΤΩ, σ’ αυτές ασφαλώς και δεν συμπεριλαμβανόταν ο Πρόεδρός του. Αυτή η συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανταποκρίνεται στην κοινή δράση και τις μάχες που έδωσαν οι δύο πλευρές τα τελευταία οκτώ χρόνια.
 
Σε επιστολή της ΠΓ του ΠΡΑΤΤΩ προς την ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζεται η λύπη μας για τον τρόπο που αντιμετωπιστήκαμε τον τελευταίο χρόνο από το κυβερνών κόμμα: ευλυγισία απέναντι σε “νεοαποκτηθέντες“ συνεργαζόμενους, εχθρότητα απέναντί μας. Η αριστερά δεν είναι υπόθεση της μίας ή άλλης παρέας, που την μετατρέπει σε πρόβλημα. Οφείλει να είναι, και είναι, η λύση».
 
Αυτό είναι το «ζουμί» στη μακροσκελή ανακοίνωση με την οποία ο Κοτζιάς ανακοίνωσε το τέλος της συνεργασίας του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανακοίνωση αναφέρει ότι «το ΠΡΑΤΤΩ δεν θα μετάσχει στις εκλογές της 7ης Ιουλίου. Καλούμε μέλη και στελέχη μας, φίλες και φίλους, συμμαχήτριες και συμμαχητές να ψηφίσουν στις εκλογές του Ιουλίου δημοκρατικά, πατριωτικά, προοδευτικά και αριστερά, σύμφωνα με τη συνείδησή τους». Μ' άλλα λόγια, να ψηφίσουν όχι υποχρεωτικά ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ΚΙΝΑΛ.
 
Στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, τα οποία ανακοινώθηκαν την ίδια μέρα, οι τρεις από τους τέσσερις βουλευτές που είχε το ΠΡΑΤΤΩ είναι εκ νέου υποψήφιοι: Νίκος Τόσκας στο Δυτικό Τομέα Αθηνών, Γεωργία Γεννιά στην Α' Πειραιώς και Ιωάννης Καραγιάννης στα Γιάννενα. Ο τέταρτος, ο απόστρατος Γιώργος Ντζιμάνης, ήταν βουλευτής Κοζάνης, για την οποία δεν έχει ανακοινωθεί το ψηφοδέλτιο, επειδή προσπαθούν να βγάλουν έναν άνδρα για να μπει μια γυναίκα. Η σχετική δυστοκία στη συμπλήρωση του συριζαϊκού ψηφοδελτίου Κοζάνης, πάντως, δείχνει πως και ο Ντζιμάνης επιθυμεί να είναι υποψήφιος.
 
Μ' άλλα λόγια, ο Κοτζιάς λέει ότι τα έσπασε με τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δε δέχτηκε τις υποψηφιότητες που ζήτησε το ΠΡΑΤΤΩ (χωρίς να αναφέρει ποιες είναι αυτές), οι δε βουλευτές του ΠΡΑΤΤΩ ξανακατεβαίνουν ως υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, εγκαταλείποντας τον Κοτζιά. Προφανώς υπάρχει παρασκήνιο, το οποίο έχει να κάνει με γενικότερα ζητήματα. Ο Κοτζιάς παραιτήθηκε από την κυβέρνηση καταγγέλλοντας τον Καμμένο. Οι συριζαίοι έπλεξαν το εγκώμιο στον ίδιο και στην εξωτερική πολιτική που άσκησε. Ο Καμμένος έφυγε, όμως ο Κοτζιάς δεν επανέκαμψε. Τον κράτησαν σε απόσταση και τον πέταξαν σαν τρίχα από το ζυμάρι.
 

Καμμένος στηρίζει Μητσοτάκη!

 
Οι χίλιες εκατόν δώδεκα λέξεις με τις οποίες ο Καμμένος ανακοίνωσε ότι δε θα κατέβει στις εκλογές της 7ης του Ιούλη δεν προσφέρονται για πολιτική ανάλυση. Ηταν ο γνωστός παραληρηματικός λόγος με τα γνωστά «ατού»: συνωμοσιολογία, Σόρος, αντι-γερμανισμός, φιλοαμερικανισμός, πατριδοκαπηλία ακροδεξιάς κοπής κτλ. Υπήρχει, όμως, και πολιτική ουσία. Ο Καμμένος παραμερίζει, καλώντας το 0,8% που τον ψήφισε στις ευρωεκλογές (αλλά και ευρύτερα το ακροδεξιό ακροατήριο) να στηρίξει στις εκλογές τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ!
 
«Εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή στην ελληνική πολιτική, ο ελληνικός λαός εξέφρασε την άποψή του. Εχει ψηφίσει για πολιτική αλλαγή», είπε ο Καμμένος. Και συνέχισε: «Αναγνωρίζω τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στις Ευρωεκλογές και ειλικρινά ελπίζω ότι θα μπορέσει να επιφέρει την πολιτική αλλαγή που ψήφισε ο ελληνικός λαός». Αμέσως μετά, εξήγησε ότι γι' αυτόν το λόγο δε θα κατέβει στις εκλογές: «Πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα και το ανέδειξα πριν από τις εκλογές. Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, εργάστηκα ακούραστα για να οικοδομήσω εθνική ομοψυχία και να συμβάλω στη σταθερότητα της χώρας, ιδιαίτερα αυτές τις στιγμές».
 
Ολοι γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο Καμμένος δεν παραμερίζει οικειοθελώς, αλλά από ανάγκη. Από το φόβο ότι στις εθνικές κάλπες μπορεί να μην έβρισκε ούτε αυτό το 0,80%. Ο τρόπος που επέλεξε να επενδύσει την αποχώρησή του, όμως, είναι ενδεικτικός για τις προθέσεις του: Ο τόπος χρειάζεται σταθερότητα, ο λαός θέλει πολιτική αλλαγή, την πολιτική αλλαγή θα τη φέρει ο Μητσοτάκης, άρα εμείς σ' αυτή τη φάση περισσεύουμε και παραμερίζουμε για να μη χαθεί ούτε μία ψήφος.
 
Ο Καμμένος στην πραγματικότητα ανακοίνωσε τη διάλυση των ΑΝΕΛ. Ο ίδιος θα παραμείνει ενεργός, είπε, όχι το κόμμα. Φυσικά, όσα είπε, για συνεργασία «με άλλες πατριωτικές δυνάμεις» ώστε να δημιουργήσουν «μια κίνηση αδιάκοπης διαρκούς αλλαγής» (;) είναι η συνήθης μπουρδολογία. Στόχος του Καμμένου είναι να επιστρέψει στη ΝΔ. Δεν ξέρουμε αν θα τα καταφέρει (από τις συγκυρίες εξαρτάται), όμως αυτός είναι ο στόχος του. Πριν απ' αυτό, όμως, θέλει να εξασφαλίσει και ασυλία για την περίοδο που ήταν υπουργός, γιατί φοβάται μην τον πλακώσουν στις εξεταστικές επιτροπές, κατ' απαίτηση εκείνων που ο ίδιος προσπαθούσε να κυνηγήσει (ποιος ξεχνάει τις νυχτερινές τηλεφωνικές συνομιλίες με τον Γιαννουσάκη, ώστε να «δέσουν» την εμπλοκή του Μαρινάκη για το ναρκεμπόριο του Νοοr-1;). Μένει να δούμε τι θα καταφέρει και σ' αυτό.
 
ΥΓ. Ο Καμμένος είχε άριστες σχέσεις με τον πατέρα Μητσοτάκη. Αρα και με την ευρύτερη «οικογένεια». Συγκρούστηκε, βέβαια, άγρια και με τον Κούλη και με τη Ντόρα («κότα μακροπουπουλάτη» τον έχει αποκαλέσει η τελευταία), αλλά για την αστική πολιτική αυτά είναι λεπτομέρειες. Θα μπορούσε κάλλιστα ο Καμμένος να χρησιμοποιηθεί ως πρέσα (καμιά σχέση με το βάρος του) για την ακινητοποίηση του Σαμαρά.
Κυριακή 16 Ιουνίου 2019