Κυριακή 16 Ιουνίου 2019 | 09:31

ΕπικαιρότηταPointer

Αταφο πτώμα ο αστικοποιημένος γραφειοκρατικός συνδικαλισμός

Small_img_32654
Κάποιοι έθεσαν ζήτημα… πολιτισμού: «μα είναι εικόνα αυτή, να δέρνονται συνδικαλιστές με συνδικαλιστές;». Αλλοι έθεσαν ζήτημα την προστασία του κράτους: «πού είναι η εισαγγελία και η αστυνομία να μας προστατεύσει;». Και άλλοι έβαλαν στην παραταξιακή κλωτσοπατινάδα σφραγίδα… ταξικής πάλης: «εμείς, οι γνήσιοι εκπρόσωποι των εργατών, αγωνιζόμαστε ενάντια στους εκπροσώπους της εργοδοσίας και στη νοθεία τους».
 
Οποιος όμως θέλει να βλέπει τα πράγματα διαλεκτικά (και όχι φωτογραφικά), δε θα σταθεί στην κλωτσοπατινάδα της Καλαμάτας ούτε θα πάρει τις ανακοινώσεις των δύο πλευρών για να προσπαθήσει απ' αυτές να βγάλει άκρη. Τα όσα έγιναν στην Καλαμάτα ήταν απλά μια κορύφωση της διαρκούς σήψης του αστικοποιημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Μια σύγκρουση μακριά από την εργατική τάξη, η πλειοψηφία της οποίας την παρακολούθησε -αν την παρακολούθησε- ξύνοντας αδιάφορα τη μύτη της. Ηταν μια σύγκρουση για το μοίρασμα της συνδικαλιστικής ισχύος και όχι μια σύγκρουση της ταξικής με την αστική γραμμή, όπως προσπάθησε να την παρουσιάσει το ΠΑΜΕ.
 
Δε χρειάζεται να συζητήσουμε για το αν η κλίκα του Παναγόπουλου είχε νόθους αντιπροσώπους. Υπήρξε καμιά περίοδος στην ιστορία του ρεφορμιστικού συνδικαλισμού που να μη γινόταν νοθεία στις εκλογές, όπου μπορούσε να γίνει; Δεν αναφερόμαστε στις παλιές εποχές, των Μακρήδων και μετέπειτα των Καρακίτσων, αλλά στην περίοδο από τη δεκαετία του '80 και μετά, που το συνδικαλιστικό κίνημα λειτουργούσε με κάποιους κανόνες νομιμότητας. Εμείς δε θυμόμαστε συνέδριο της ΓΣΕΕ ή του ΕΚΑ ή μεγάλων Ομοσπονδιών του ιδιωτικού τομέα που να μην έγινε καυγάς για τη νομιμοποίηση των αντιπροσώπων, ο οποίος να μην εξελίχτηκε σε παζάρι. Συνήθως, αυτός ο καυγάς κατέληγε με κάποια συμφωνία κορυφών, του τύπου «έγκρινέ μου αυτούς, για να σου εγκρίνω εκείνους».
 
Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία βάθαινε την αστικοποίησή της. Οχι μόνο ιδεολογικά (με τη θεωρία του «κοινωνικού εταιρισμού»), όχι μόνο πολιτικά (με το χτίσιμο θεσμών συνεργασίας με το αστικό κράτος), αλλά και οικονομικά. Εχτισε ένα ολόκληρο σύστημα επιχειρήσεων, στις οποίες βόλευε δικό της κόσμο, «μάσαγε» κοινοτικά και εθνικά κονδύλια, γενικά έστηνε ένα σύστημα, το οποίο εξασφάλιζε την αναπαραγωγή του. Με νόμιμο τρόπο (στηριγμένο στην εξαγορά και στις κάθε είδους πελατειακές σχέσεις), αλλά και με παράνομο (στηριγμένο στη νοθεία).
 
Και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του Περισσού έκαναν το ίδιο, στη δική τους κλίμακα. Πώς εξασφάλισαν από τον ΟΑΕΔ το προνόμιο να μοιράζουν στους οικοδόμους τα χαρτάκια με τον αριθμό προτεραιότητας για να πάρουν το χειμερινό επίδομα από τον ΟΑΕΔ; Με πολιτική συμφωνία με την τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη. Την ίδια περίοδο, το συνδικάτο Οικοδόμων έπαιρνε από τον υπουργό Εργασίας Καλαντζάκο επιχορηγήσεις και οργάνωνε εξορμήσεις ρατσιστικού χαρακτήρα ενάντια σε μετανάστες (Αλβανούς κυρίως), με πρόσχημα την καταπολέμηση -δήθεν- της μαύρης εργασίας. Οι εξορμήσεις αυτές κατέληγαν σε πογκρόμ κατά των μεταναστών εργατών. Οσοι συλλαμβάνονταν φυλακίζονταν και απελαύνονταν, ενώ οι καπιταλιστές έβρισκαν άλλους, χωρίς κανένα πρόβλημα. Οταν αυτοί οι μετανάστες άρχισαν να νομιμοποιούνται, αναγκάζονταν να   γραφούν  στο  συνδικάτο, γιατί αλλιώς δεν μπορούσαν να πάρουν το χαρτάκι για το χειμερινό επίδομα. Και, όλως… τυχαίως, οι εκλογές γίνονταν την ίδια περίοδο που μοιράζονταν τα χαρτάκια. Πήγαινε ο οικοδόμος να πάρει το χαρτάκι, πλήρωνε αναγκαστικά τη συνδρομή του, έριχνε και το ψηφοδέλτιο της ΕΣΑΚ στην κάλπη.
 
Τα μνημονιακά χρόνια επήλθαν μεγάλες αλλαγές. Η ανεργία εκτινάχτηκε, η οικοδομή εξαφανίστηκε ως κλάδος, το επίπεδο της απασχόλησης έπεσε ακόμα και στις ΔΕΚΟ. Ολοι έχαναν δυνάμεις, αλλά η κυρίαρχη μερίδα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είχε τη λύση: το σύστημα άρχισε να δουλεύει σε κλάδους όπως το λιανικό εμπόριο. Οι επιχειρήσεις βάζουν τους εργάτες τους να ψηφίσουν διοικήσεις που τις κουμαντάρουν διοικητικά τους στελέχη. Η περιβόητη διευθύντρια του My Market είναι συνδικαλιστικό στέλεχος  στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων! Το ΠΑΜΕ δεν είχε τη δυνατότητα να αναπληρώσει τις δικές του απώλειες (ιδιαίτερα τις απώλειες από τον κατεστραμμένο οικοδομικό κλάδο), γι' αυτό και αποφάσισε να κάνει κύριο θέμα τις νοθείες και τις λοβιτούρες του συστήματος των άλλων.
 
Τίποτα το ταξικό δεν υπάρχει σ' αυτή τη σύγκρουση. Αλλωστε, η ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος είναι υπόθεση επίμοχθης καθημερινής δουλειάς και όχι μάχη διαμόρφωσης των συσχετισμών στα ξεφτιλισμένα συνδικαλιστικά όργανα με όρους σύγκρουσης μηχανισμών. Αυτοί που λένε διάφορα ηχηρά ταξικά είναι οι ίδιοι που, μετά τη διάλυση του συνέδριου της ΟΙΥΕ (του συνέδριου όπου κυριαρχούσαν οι μπράβοι που είχαν κουβαλήσει οι μανατζαραίοι των καπιταλιστών), έκαναν δικαστική προσφυγή, ζητώντας να διοριστεί διοίκηση αποκλειστικά από δικά τους μέλη.
 
Μάχη μηχανισμών ήταν και αυτή που διεξήχθη στην Καλαμάτα, όπου οι αστικοποιημένοι γραφειοκράτες είχαν μεταφέρει το συνέδριο της ΓΣΕΕ, για να κάνουν οι άνθρωποί τους τουρισμό σε πολυτελή ξενοδοχεία (πάνε χρόνια που ο συνδικαλιστικός τουρισμός έχει γίνει καθεστώς).   Το ΠΑΜΕ τους χάλασε τη «φτιά-ξη», μεταφέροντας εκεί το δικό του μηχανισμό και μένει να δούμε την εξέλιξη (συνέδριο με αστυνομική προστασία ή διορισμός διοίκησης από δικαστήριο;). Σε κάθε περίπτωση, αυτή η εξέλιξη δεν έχει την παραμικρή «επαφή» με τις εργατικές ανάγκες.
 

Ταξική ανασυγκρότηση

 
Εννιά χρόνια μετά τα Μνημόνια και κάμποσες δεκαετίες μετά την αστικοποίηση του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, ο Περισσός «θυμήθηκε» ότι οι πρασινογάλαζοι συνδικαλιστές κάνουν νοθείες, συνεργάζονται με τα αφεντικά, βάζουν διευθυντικά στελέχη στα συνδικάτα κτλ. και ξεκίνησε τον «υπέρ πάντων αγώνα», διαλύοντας συνέδρια και παίζοντας ξύλο με τους μπράβους που κουβαλούν οι άλλοι.
 
Ποιο είναι το επίδικο; Οι συσχετισμοί στα συνδικαλιστικά όργανα και ειδικά στη ΓΣΕΕ. Και ποια είναι η κατάληξη; Αν κρίνουμε από τις εξελίξεις στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), ο τελικός, ο αμερόληπτος κριτής, αυτός που θα δώσει δίκαιη λύση στην κρίση, είναι η αστική Δικαιοσύνη. Ναι, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κατέθεσαν προσφυγή στην αστική Δικαιοσύνη (την ίδια που δεν έχει αφήσει απεργία που να μην τη βγάλει παράνομη και καταχρηστική), ζητώντας της να διορίσει διοίκηση στην ΟΙΥΕ, αποτελούμενη από 21 μέλη του ΠΑΜΕ! Πλήρως ευχαριστημένοι θα είναι αν το δικαστήριο διορίσει την προηγούμενη διοίκηση. Γιατί το ΠΑΜΕ θα έχει τις ίδιες έδρες, ενώ αν γινόταν το συνέδριο μάλλον θα έπαιρνε λιγότερες (οι άλλοι είχαν στο πλευρό τους πολλές καπιταλιστικές επιχειρήσεις του εμπόριου, εξασφαλίζοντας πολλά «κουκιά»).
 
Πρόκειται για μια μάχη μηχανισμών ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, καμιά από τις οποίες δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Δεν μπορεί να εκφράσει αυτά τα συμφέροντα ούτε στο στοιχειώδες, στο ελάχιστο διεκδικητικό επίπεδο. Κι αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί, όσο ταξικό βερμπαλισμό κι αν επιστρατεύσουν.
 
Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος παραμένει ζητούμενο εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε που η συνδικαλιστική γραφειοκρατία εγκατέλειψε ακόμα και τον στοιχειώδη οικονομικό διεκδικητισμό και ολοκλήρωσε την αστικοποίησή της.
 
Αυτό το καθήκον, όμως, δεν μπορεί να αχθεί σε πέρας με βουλησιαρχικές αναλύσεις και συνεχείς αγωνιστικές εκκλήσεις που πέφτουν στο κενό, καθώς δε βρίσκουν αποδέκτες εκεί που απευθύνονται.
 
Είναι καθήκον μακράς πνοής, που απαιτεί συνεχή συστηματική δουλειά μέσα στην εργατική τάξη, μακριά από τα μάτια των αφεντικών και των ρουφιάνων τους, μακριά από τα μάτια των εκπροσώπων της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Μόνο με τέτοια δουλειά μπορούν να χτιστούν σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πρωτοπόρους εργάτες και τους συναδέλφους τους. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης που χτίζονται σήμερα θ' αποτελέσουν το θεμέλιο για την αυριανή συνάντηση ενός νέου ξεσηκωμού του αυθόρμητου κινήματος της τάξης με την οργανωμένη πρωτοπορία της, ώστε μέσα από τη συγχώνευση αυτών των δύο πλευρών του κινήματος, του αυθόρμητου και του συνειδητού, να επιτευχθεί μια πραγματική (και όχι εικονική ή υποκριτική) ταξική ανασυγκρότηση.
 
Μπορεί αυτό το καθήκον, με το στρατηγικό ορίζοντα και με το ξεκάθαρο ταξικό στίγμα, να αχθεί σε πέρας μέσα από το σύστημα του αστικοποιημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού; Είναι η ταξική ανασυγκρότηση υπόθεση αλλαγής συσχετισμών στο αστικό συνδικαλιστικό σύστημα; Είναι σαν να πιστεύει κανείς ότι το πέρασμα στον κομμουνισμό είναι υπόθεση διαδοχικών κοινοβουλευτικών νικών.
 
Η στρατηγική της ταξικής ανασυγκρότησης μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μέσα από την πλήρη ρήξη με την αστικοποιημένη γραφειοκρατία και το σύστημά της.
 
 
Πέμπτη 21 Μαρτίου 2019