Κυριακή 24 Μαρτίου 2019 | 11:00

ΕπικαιρότηταPointer

Λασπομαχίες



Είναι ή δεν είναι νόμιμα τα δάνεια που πήρε ο Πολάκης από την Τράπεζα Αττικής; Εγραψε ή δεν έγραψε στο κινητό τον Στουρνάρα; 'Η μήπως έχει τόσο φωτογραφική μνήμη ώστε μπορεί να γράψει με το νι και με το σίγμα μια τηλεφωνική συνομιλία;

Τι θα κάνει ο Πολάκης μόλις παρέλθει το τριήμερο τελεσίγραφο που έδωσε στον Στουρνάρα για να ασχοληθεί (ο Στουρνάρας) με τα δάνεια των πολιτικών του αντιπάλων (του Πολάκη); Θα μπουκάρει στο γραφείο του Στουρνάρα στην ΤτΕ; Κι άμα μπουκάρει τι θα κάνει, θα τον πλακώσει στις γρήγορες ή θα ρίξει μπαλωθιές για να τον φοβίσει;

Τι αποτέλεσμα θα έχει η δραματική έκκληση της Εύας Καϊλή στον Ντράγκι, τον οποίο κάλεσε να σώσει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα που κινδυνεύει από τα δάνεια του Πολάκη;
Βρίσκεται ή όχι ο Γιωργάκης σε επαφές με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να εξασφαλίσει τη θέση του έλληνα Επιτρόπου στην Κομισιόν; Είναι ο Μωραΐτης με τον Τόλκα οι τελευταίες μεταγραφές από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ στον ΣΥΡΙΖΑ ή θ' ακολουθήσουν κι άλλοι;

Θα μπει ή δε θα μπει το ΚΙΝΑΛ στην επόμενη Βουλή, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός Βερναρδάκης;

Η Χατζηγεωργίου είναι απλώς μια παλιά φίλη του Τσίπρα και του Τζανακόπουλου, από τα χρόνια της Νεολαίας Συνασπισμού, ικανή μόνο για να κουβαλάει το μπλοκ του Τσίπρα και να του κρατάει την ομπρέλα όταν ψιχαλίζει ή πρόκειται για αξιόλογο νεαρό πολιτικό στέλεχος που θ' αφήσει εποχή;

Είναι δυνατόν ο υπουργός Αμυνας να αποκαλεί τον υπουργό Εξωτερικών «αλήτη» και να τον απειλεί ότι θα τον «τελειώσει» και ο πρωθυπουργός απλώς να… προεδρεύει, εν είδει διαιτητή ποδοσφαιρικού ντέρμπι που χωρίζει τους αψίκορους παίχτες;

Τι θα βρει η επικεφαλής της Οικονομικής Εισαγγελίας, που πήρε εντολή να διερευνήσει αν τυχόν έχουν διαπραχθεί αυτεπαγγέλτως διωκόμενες πράξεις, ενόψει των αναφορών του Τσουκάτου στη δίκη του, ότι τα κόμματα έπαιρναν βαλίτσες με λεφτά από τις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και ότι μόνο στις εκλογές του μακρινού 2000 το ΠΑΣΟΚ πήρε «ιδιωτική χρηματοδότηση» γύρω στα 16 δισ. δραχμές (πάνω από 4,5 εκατ. ευρώ);

Και  με τη Novartis τι θα γίνει; Θα ασκήσει επιτέλους διώξεις η Τουλουπάκη σε διατελέσαντες υπουργούς; Γιατί σιωπά ο Παπαγγελόπουλος; Τον έβαλε στον «πάγο» ο Καλογήρου ή απλά ετοιμάζεται για τη «μεγάλη μάχη»;

Αυτά είναι τα μεγάλα, τα δραματικά προβλήματα που απασχολούν τη χώρα. Μ' αυτά -και μόνο μ' αυτά- ασχολούνται τα ΜΜΕ. Επ' αυτών γίνονται δηλώσεις και αντιδηλώσεις των πολιτικών στελεχών, εκδίδονται ανακοινώσεις από τα Γραφεία Τύπου των αστικών κομμάτων, οργανώνονται ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές.

Επ' αυτών των ζητημάτων (και άλλων παρόμοιων) θα διεξαχθούν οι προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, κορωνίδα των οποίων θα είναι οι βουλευτικές εκλογές που θα καθορίσουν τη νέα διάταξη των αστικών πολιτικών δυνάμεων και το σχήμα που θα διαχειριστεί την κυβερνητική εξουσία.

Για την πραγματική πολιτική δε γίνεται συζήτηση, μόνο για την «ποιότητα» των διαχειριστών της. Λογικό. Η πραγματική πολιτική έχει τεθεί στις χαλύβδινες ράγες του μετα-Μνημόνιου και κινείται εκεί με την ίδια πάντα σταθερότητα.

Απ' αυτές τις χαλύβδινες ράγες μπορεί να την εκτροχιάσει μόνο η εργατική και λαϊκή πάλη. Η οποία πρέπει να δοθεί ενάντια στο σύνολο του αστικού κόσμου και στις κοινοβουλευτικές του διαδικασίες.

Μεταγραφές από το πανέρι (;)

Ο μίνι ανασχηματισμός που έκανε ο Τσίπρας  θα περνούσε απαρατήρητος, αν δεν περιελάμβανε τη μεταγραφή των Μωραΐτη και Τόλκα, δύο στελεχών του «βαθέος» ΠΑΣΟΚ, που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Τα υπόλοιπα στοιχεία του ανασχηματισμού ήταν είτε αναμενόμενα είτε μέσα στη λογική «ο ΣΥΡΙΖΑ είμαι εγώ», που ακολουθεί ολοένα και πιο προκλητικά ο Τσίπρας.

Ο Κατρούγκαλος θα γινόταν υπουργός Εξωτερικών, από τη στιγμή που είχε αποκλειστεί κάθε ιδέα επιστροφής του Κοτζιά. Στο Μαξίμου προφανώς γνώριζαν τι ξεκατίνιασμα θ' ακολουθήσει μετά την κατάθεση από τον Κοτζιά μήνυσης σε βάρος του Καμμένου κι αυτό ήταν απαγορευτικό για επιστροφή του στην κυβέρνηση (και βολικό, για ν' ασχολείται ο Καμμένος με τον Κοτζιά και όχι με τον Τσίπρα). Ο Κατρούγκαλος «έτρεχε» το υπουργείο μετά την παραίτηση του Κοτζιά (ο Τσίπρας μόνο τύποις ήταν υπουργός).

Δεν ξέρουμε αν η επάνοδος της Αναγνωστοπούλου οφείλεται σε τήρηση εσωκομματικών ισορροπιών ή προέκυψε από την ανάγκη να ενισχυθεί η κομματική παρουσία στην Αχαΐα, που εξακολουθεί να παραμένει «κάστρο» του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα των Παπανδρέου. Σε κάθε περίπτωση, αδιάφορη θα είναι η παρουσία της δίπλα σ' έναν Κατρούγκαλο που δε θα της αφήσει χώρο.

Οι άλλοι δύο (Μπάρκας και Χατζηγεωργίου) ανήκουν στην «παρέα» του Τσίπρα και ήρθαν να αντικαταστήσουν δύο άλλα «τσιπράκια» (Ηλιόπουλο και Νοτοπούλου) που χρίστηκαν υποψήφιοι δήμαρχοι Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Είναι από τις περιπτώσεις που ο Τσίπρας δε δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε τηρεί τις εσωκομματικές ισορροπίες. Εχει τους «κολλητούς» του (δεν αναφερόμαστε στο προσωπικό, αλλά στο πολιτικό επίπεδο), τους ανθρώπους που είναι πιστοί αποκλειστικά σ' αυτόν, που τον βλέπουν σαν θεό, και κάποιους απ' αυτούς τους βάζει στην κυβέρνηση, έστω κι αν δε χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερες ικανότητες. Ολοι οι αστοί πρωθυπουργοί είχαν την «αυλή» τους και ο Τσίπρας δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ετσι, μοναδική έκπληξη του ανασχηματισμού ήταν ο Μωραΐτης με τον Τόλκα. Εκπληξη γιατί δεν είχε ακουστεί τίποτα γι' αυτούς όλον αυτόν τον καιρό. Ακούγονταν και γράφονταν διάφορα ονόματα (Ραγκούσης, Μπίστης, Παμπούκης, Τζουμάκας κ.ά.), ποτέ όμως τα ονόματα αυτών των δύο. Το παζάρι προστατεύθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας κι αυτό δείχνει ότι το χειρίστηκαν ελάχιστοι άνθρωποι. 

Γιατί Μωραΐτης και Τόλκας και όχι, ας πούμε, Ραγκούσης, Μπίστης; Γιατί όχι η Λούκα που περιμένει υπομονετικά τόσα χρόνια και που στο κάτω-κάτω είναι τουλάχιστον δυο κλάσεις πάνω από τον κάθε Μωραΐτη και τον κάθε Τόλκα; Η απάντηση είναι απλή. Μωραΐτης και Τόλκας είναι new entries, ικανοί να κάνουν την έκπληξη, ενώ οι άλλοι έχουν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ (για την ακρίβεια έχουν προσχωρήσει στον Τσίπρα) εδώ και καιρό, οπότε καμιά έκπληξη δε θα προκαλούσε η υπουργοποίησή τους. Οταν ο Μωραΐτης, που μέχρι προχτές σκυλόβριζε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, γίνεται υφυπουργός από το τίποτα, το μήνυμα που στέλνεται σε κάθε πασόκο είναι σαφές: ελάτε μ' εμάς και δε θα χάσετε, ενώ αν μείνετε στο ΠΑΣΟΚ θα σας ξεχάσει ακόμα κι η μανούλα σας.

Γι' αυτό αισθάνθηκαν τόσο μεγάλη έκπληξη στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι «ψηνόταν». Το έμαθαν μαζί με όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Γι' αυτό η έκπληξη μετατράπηκε σε υστερία και σε δηλώσεις της Φώφης για… «άλλους αμοραλιστές» που ενδεχομένως υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι «μπορούν να αποχωρήσουν από τώρα». Φοβάται ότι υπάρχουν κι άλλοι κι ότι ο Τσίπρας θα τους παίρνει κατά δυάδες και τριάδες, ώστε να δώσει την εικόνα ενός συνεχώς συρρικνούμενου και αποδυναμωνόμενου ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ κι ενός ΣΥΡΙΖΑ που χτίζει «εντίμως» τη «μεγάλη προοδευτική παράταξη», της οποίας αναγκαστικά θα είναι ο κορμός, αφού είναι το εκλογικά μεγαλύτερο κόμμα.

Επομένως, δεν μπορεί να υποστηριχτεί με αξιώσεις η άποψη ότι ο Τσίπρας έκανε μεταγραφές «από το πανέρι» και όχι «από το ράφι». Σίγουρα δεν είναι πρωτοκλασάτοι ο Μωραΐτης με τον Τσόλκα, αλλά τη «δουλειά» μια χαρά την κάνει η μεταγραφή τους. Υπηρετεί την τακτική της συγκρότησης της «προοδευτικής παράταξης», ταυτόχρονα με τις φήμες που διαρρέουν τα υπόγεια του Μαξίμου, ότι «έρχονται και άλλοι» ή ότι ο Τσίπρας θα προτείνει τον Γιωργάκη για Επίτροπο στην ΕΕ.

Πολιτικά δεν έχει κανείς να πει πολλά πράγματα. Τι να πεις δηλαδή για τον Μωραΐτη, έναν καπιταλιστή της διαφήμισης, που ακόμα και στις 16 του περασμένου Δεκέμβρη (δυο μήνες πριν από την υπουργοποίησή του, δηλαδή) παραιτούνταν από το ΚΙΝΑΛ δηλώνοντας ότι «δε θα είμαι υποψήφιος στις προσεχείς εθνικές εκλογές», ενώ ταυτόχρονα υμνούσε το ΠΑΣΟΚ και «καταχέριαζε» τον ΣΥΡΙΖΑ, γράφοντας για «μια παράταξη που  άλλαξε την μοίρα της χώρας και του ελληνικού λαού με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, άνοιξε την ευρωπαϊκή πορεία του τόπου με τις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, κράτησε την πατρίδα μακριά από την χρεωκοπία υλοποιώντας παράλληλα μεγάλες μεταρρυθμίσεις με τις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου», η οποία (παράταξη) «πλήρωσε βαρύ πολιτικό κόστος για να στηρίξει τη χώρα, όταν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν χέρι χέρι στις πλατείες των αγανακτισμένων βαθαίνοντας τον διχασμό στην ελληνική κοινωνία, τροφοδοτώντας αυταπάτες και μύθους στους πολίτες». «Δε με αφορά η προσωπική καρέκλα», έγραφε στην ίδια επιστολή. Και το απέδειξε έμπρακτα μέσα σ' ένα δίμηνο, παίρνοντας καρέκλα υφυπουργού στην κυβέρνηση αυτού που έβριζε!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του οποίου έσκιζαν τα ρούχα τους κραυγάζοντας ότι αποτελούν το «νέο», ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την ανηθικότητα της «παλιάς» πολιτικής, κάνει ακριβώς τα ίδια. Ουδεμία έκπληξη για εμάς. Οι άνθρωποι που οργάνωσαν δημοψήφισμα-μούφα, παραμύθιασαν τον κόσμο, πήραν το «όχι» του και το έκαναν μέσα σε μια νύχτα «ναι στο τρίτο μνημόνιο», δε θα κώλωναν να βάλουν στην κυβέρνηση τον κάθε Μωραΐτη, προκειμένου να υπηρετήσουν την προεκλογική τους τακτική.
Θα επαναλάβουμε, λοιπόν, αυτά που τόσο καιρό τώρα γράφουμε για την αστική πολιτική. Ο βόρβορος, η συναλλαγή, η ανηθικότητα είναι συστατικά του DNA της. Η πλήρης ρήξη μ' αυτήν είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για την ανάπτυξη μιας ταξικής επαναστατικής πολιτικής.

Η απαραίτητη γκρίνια

Ο Κουρουμπλής είχε κάθε λόγο να «γκρινιάξει» με τη μεταγραφή και την υπουργοποίηση των Μωραΐτη-Τόλκα. Ο ίδιος έχει βρεθεί εκτός κυβέρνησης και πρέπει να θυμίζει συνέχεια την παρουσία του, να θυμίζει ότι είναι «παλιός» και δε θ' αφήσει να τον υπερσκελίσουν διάφοροι «λιμοκοντόροι» που έρχονται στον ΣΥΡΙΖΑ τούτη την περίοδο, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει τίποτα, με τα μεταγραφικά παζάρια να διεξάγονται από άλλους.

Τους δικούς της λόγους είχε και η φράξια των «53+». Επρεπε να υπομνήσουν την παρουσία τους ως η δήθεν αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ. Και να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να κερδίσουν πόντους στο εσωκομματικό παζάρι. Ξέρουν πολύ καλά ότι  η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνεται τα κενά. Αν δεν κάλυπταν αυτοί το κενό «αριστερής αντιπολίτευσης», που εξ αντικειμένου δημιουργούν οι υπουργοποιήσεις «χοντροπασόκων» όπως οι Μωραΐτης-Τόλκας, αυτό το κενό θα το κάλυπταν οι Τσιπραίοι, που θα αποθρασύνονταν ακόμα πιο πολύ.

Δε διέφυγε την προσοχή των «53+» ότι την υπόθεση των μεταγραφών πασόκων τη χειρίζεται αποκλειστικά ο Τσίπρας με τη μικρή ομάδα του Μαξίμου, χωρίς να ενημερώνει κανέναν στην Κουμουνδούρου. Είναι, λέει, αποκλειστικό θεσμικό δικαίωμα του πρωθυπουργού ο καθορισμός της σύνθεσης του υπουργικού συμβούλιου. Υποτίθεται, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα που λειτουργεί συλλογικά και δημοκρατικά. Υπενθυμίζουν, λοιπόν, στον Τσίπρα ότι πρέπει να τους δίνει και αυτονών λογαριασμό.

Είναι χαρακτηριστικό, όμως, το γεγονός ότι οι τόνοι κρατήθηκαν εξαιρετικά χαμηλοί. Ολοι ξέρουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε εκλογική πτώση και κανένας δε θέλει να του χρεώσουν την ευθύνη, ότι με το… «αριστερόμετρο» και το «σεχταρισμό» εμπόδισε το κόμμα να ανοιχτεί. Την τακτική της «προοδευτικής παράταξης» (δηλαδή της εκλογικής σωτηρίας του ΣΥΡΙΖΑ με συνεχείς διευρύνσεις προς το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και προς τη Δεξιά και τη «λάιτ» Ακροδεξιά) την υποστηρίζουν όλες οι φράξιες. Δεν υπάρχει πια «ΣΥΡΙΖΑ του 4%». Υπάρχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ-επιβήτορας της εξουσίας. Ο «ΣΥΡΙΖΑ του 4%» υπάρχει μόνο ως εσωκομματική φράξια που έχει ως αντικείμενο την εξασφάλιση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μερίδιου στην εξουσία για τα μέλη της.


Τέλος εποχής

Αν έχουν μια διαφορά οι τελευταίες μεταγραφές του ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚ (Μωραΐτης-Τόλκας) σε σχέση με προηγούμενες (Κουρουμπλής, Τζάκρη, Μπόλαρης, Ξενογιαννακοπούλου, Κατσέλη και σία) είναι πως οι τελευταίοι ξεκίνησαν ως μνημονιακοί (επί Γιωργάκη), αλλά κάποια στιγμή το έπαιξαν αντιμνημονιακοί και έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ είτε ως εν ενεργεία βουλευτές είτε ως στελέχη εκτός Βουλής. Αντίθετα, Μωραΐτης και Τόλκας ξεκίνησαν ως μνημονιακοί (ο Μωραΐτης έγινε υπουργός επί Γιωργάκη και ξαναέγινε επί Παπαδήμου), συνέχισαν στο ΠΑΣΟΚ και μετά στο ΚΙΝΑΛ, αποχώρησαν πρόσφατα και εντάσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ ως μνημονιακοί. Δε χρειάστηκε να διαφοροποιηθούν σε τίποτα, αφού και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένα καθαρόαιμο μνημονιακό κόμμα, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να χρησιμοποιήσει αντιμνημονιακή ρητορική.

Από την άποψη αυτή, οι μεταγραφές των Μωραΐτη και Τόλκα συμβολίζουν και ένα τέλος εποχής. Το ίδιο τέλος εποχής που συμβολίζουν οι συνεχείς εκκλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ για τη συγκρότηση «προοδευτικού μετώπου». Τον Γενάρη του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε κατευθείαν με τον Καμμένο (η συνεργασία είχε «ψηθεί» από πριν, στο παρασκήνιο), χωρίς καν να απευθυνθεί στο ΠΑΣΟΚ. Η δικαιολογία ήταν ότι δεν μπορούσε να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ, ένα μνημονιακό κόμμα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή εξακολουθούσε να συμμετέχει στις μνημονιακές κυβερνήσεις (τρεις κατά σειρά, Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά).

Τον Σεπτέμβρη του 2015, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχαν ήδη υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο και τους σκληρούς εφαρμοστικούς του νόμους. Μάλιστα, επειδή είχαν χάσει την πλειοψηφία (είχαν αποχωρήσει 25 βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ), χρειάστηκαν οι ψήφοι της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Μολονότι είχε ήδη διαμορφωθεί -για πρώτη φορά- μια ευρύτατη μνημονιακή συμμαχία, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να συνεργαστεί και πάλι με τον Καμμένο και όχι με το ΠΑΣΟΚ ή/και το Ποτάμι, που περίμεναν εναγωνίως μια  πρόσκληση (ιδιαίτερα το Ποτάμι). Τώρα, που η συνεργασία με τον Καμμένο έλαβε τέλος, άρχισε η στρατολόγηση καραμπινάτων μνημονιακών πασόκων.

Οπως σωστά το διατύπωσε ο Τσίπρας, η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν ο καταλύτης που επιτάχυνε την αποδρομή του Καμμένου από το κυβερνητικό σχήμα. Θα μπορούσε να διατυπωθεί και διαφορετικά: η Συμφωνία των Πρεσπών επέτρεψε στους Τσιπραίους να ξεφορτωθούν τον Καμμένο, αφού προηγουμένως τον έστυψαν καταπίνοντας και την τελευταία σταγόνα «χυμού» που του είχε απομείνει. Του πήραν βουλευτές και στελέχη και τον άφησαν να βουρλίζεται και να ξεκατινιάζεται με τον Κοτζιά. Η επιχείρηση «στροφή στην Κεντροαριστερά» είχε ξεκινήσει πριν επισημοποιηθεί η ρήξη με τον Καμμένο. Ψήνεται εδώ και πολύ καιρό, καθώς οι Τσιπραίοι θέλουν να έχουν τις πλάτες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας για να μείνουν στο παιχνίδι της κυβερνητικής εναλλαγής, στο πλαίσιο ενός νέου δικομματισμού. 

Αυτή η τακτική μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μέσα από συγκλίσεις με το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, δηλαδή με το κόμμα που έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και ουδέποτε απομακρύνθηκε από την υποστήριξη της μνημονιακής πολιτικής. Κι αν το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ σ' αυτή τη φάση δεν ανταποκρίνεται στις… επιθέσεις φιλίας του ΣΥΡΙΖΑ (για λόγους που έχουν να κάνουν με εσωκομματικές του ισορροπίες, με πιέσεις από καπιταλιστές που στηρίζουν τη ΝΔ κτλ), ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υλοποιήσει την ίδια τακτική εντάσσοντας στις γραμμές του πασόκους κάθε είδους, ύφους και ήθους. Μέχρι τώρα έπαιρνε εκείνους που διαφοροποιήθηκαν όσο ακόμα το ΠΑΣΟΚ ήταν κυβερνητικό κόμμα. Αυτοί πλέον δεν προσφέρουν τίποτα. Το «φρέσκο αίμα» πρέπει να είναι από πασόκους που υποστήριξαν με φανατισμό τα Μνημόνια. Σαν τον Μωραΐτη και τον Τόλκα.

Και δεν μιλά κανένας γι' αυτό. Ολοι μένουν σε ζητήματα ηθικής τάξης, λες και υπάρχει ηθική στην αστική πολιτική (πλην της ηθικής της καρέκλας και της κονόμας). Λες και ο Μωραΐτης με τον Τόλκα είναι χειρότεροι από τον Κουρουμπλή, την Κατσέλη, τον Κοτσακά, την Τζάκρη και τον Μπόλαρη. Ακόμα και εκείνοι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ που ψιλογκρίνιαξαν (από Κουρουμπλή μέχρι «53+») για τους δικούς τους λόγους, δεν κατέφυγαν σε επιχειρηματολογία για το μνημονιακό παρελθόν των δύο νέων εκ ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ μεταγραφών, αλλά στα όσα αυτοί «έσουρναν», ακόμα και μέχρι πρόσφατα, στον ΣΥΡΙΖΑ.

Γι' αυτό μιλάμε για τέλος εποχής. Η ψευδεπίγραφη αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο αποτελεί πλέον παρελθόν για όλους. Κι ας μην έχει αλλάξει τίποτα απ' αυτά που θεσπίστηκαν κατά τα μνημονιακά χρόνια. Το σύνολο των αστικών δυνάμεων αποδέχεται τη μνημονιακή πολιτική όχι ως αναγκαίο κακό ή ως κάτι που επιβλήθηκε τραμπούκικα από τους δανειστές, αλλά ως μια χρήσιμη διαδικασία, η οποία θεράπευσε παθογένειες του παρελθόντος και διαμόρφωσε ένα νέο δημοσιονομικό, εργασιακό και κοινωνικό πλαίσιο, το οποίο όλες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού.
Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2019