Σάββατο 18 Αυγούστου 2018 | 05:14

ΕπικαιρότηταPointer

Τσιράκια όλων των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών

Small_img_30481
Η επίσημη κυβερνητική θέση ήταν πως ο Τσίπρας δε σήκωνε το τηλέφωνο να καλέσει τον Ερντογάν και να του θέσει το ζήτημα των δύο ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Αδριανούπολη, γιατί δεν ήθελε να αναβαθμίσει το ζήτημα και να το καταστήσει, από ένα ήσσονος σημασίας ζήτημα παραβίασης συνοριακών κανόνων σε πολιτικό-διακρατικό ζήτημα. Εύκολα, βέβαια, μπορούσε να σκεφτεί κανείς τον πραγματικό λόγο του… μη τηλεφωνήματος. Ο Ερντογάν θα του έλεγε ότι η Τουρκία είναι… κράτος δικαίου και πως ο ίδιος δεν μπορεί να παρέμβει στην… ανεξάρτητη τουρκική Δικαιοσύνη. Θα του θύμιζε δηλαδή έμμεσα (μπορεί και άμεσα) την υπόσχεση που του έδωσε ο Τσίπρας να του παραδώσει μέσα σε 15 μέρες τους φυγάδες τούρκους αξιωματικούς. Υπόσχεση που τελικά ο Τσίπρας δεν τήρησε και όταν ο Ερντογάν έθεσε ανοιχτά το ζήτημα, του απάντησε ότι δεν μπορεί να παρέμβει στην… ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη.
 
Ομως, αν πάρουμε τοις μετρητοίς την κυβερνητική θέση, ότι ο Τσίπρας δεν αναζήτησε τηλεφωνικά τον Ερντογάν για να μην αναβαθμίσει πολιτικά ένα απλό ζήτημα, πώς συνάδει  αυτή η θέση με την απόφαση της συνόδου κορυφής της ΕΕ, που τοποθέτησε το ζήτημα των δύο αξιωματικών σε ακόμα πιο ψηλό επίπεδο απ' αυτό του Τσίπρα; Το σχετικό απόσπασμα από το ανακοινωθέν της συνόδου κορυφής πανηγυρίστηκε από την κυβερνητική προπαγάνδα στην Αθήνα. Παρουσιάστηκε σαν αποτέλεσμα της συντονισμένης πρωτοβουλίας Τσίπρα-Αναστασιάδη, χωρίς πάντως να ανέβουν ιδιαίτερα οι τόνοι.
 
Η αλήθεια, όμως, είναι πως οι Τσίπρας και Αναστασιάδης, ιδιαίτερα ο πρώτος, χρησιμοποιήθηκαν από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ ως όχημα για να στριμώξουν τον Ερντογάν. Δε συνέβη το αντίθετο. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι τύχη θα είχε ένα κυπριακό ή ένα ελληνικό αίτημα για έκδοση ανακοίνωσης καταγγελίας της τουρκικής πολιτικής στη Μεσόγειο, αν διαφωνούσε η Γερμανία ή η Γαλλία: το ανακοινωθέν δε θα είχε εκδοθεί ποτέ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, ήταν η Γερμανία και η Γαλλία που ήθελαν να εκδοθεί ένα τέτοιο ανακοινωθέν, προκειμένου να εκφράσουν -μέσω της ΕΕ συνολικά- τη δυσαρέσκειά τους προς τον Ερντογάν και να διαμορφώσουν το κλίμα ενόψει της συνόδου της Βάρνας. Η Ελλάδα και η Κύπρος χρησιμοποιήθηκαν ως διαπραγματευτικό χαρτί.
 
Αυτό φάνηκε καθαρά και στη σύνοδο της Βάρνας. Σύμφωνα με όσα διέρρευσε ο μηχανισμός προπαγάνδας της Κομισιόν, οι παράγοντες της ΕΕ συζητούσαν επί 20 λεπτά με τον Ερντογάν για την υπόθεση των δύο ελλήνων στρατιωτικών. Δηλαδή, σε μια δίωρη συζήτηση που αφορούσε το σύνολο των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας, κατανάλωσαν τα 20 λεπτά για να συζητήσουν το ζήτημα των δύο στρατιωτικών. Ο Γιούνκερ έκανε και σχετική δήλωση στο τέλος, ενώ ο Σχινάς δήλωσε πως ο Γιούνκερ ζήτησε από τον Ερντογάν να αποφυλακίσει τους δύο στρατιωτικούς μέχρι το ορθόδοξο Πάσχα. Ο Τουσκ αναφέρθηκε στα ζητήματα που έχουν ανακύψει με τις έρευνες για κοιτάσματα υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο δε Ερντογάν δεν είπε τίποτα για τους έλληνες στρατιωτικούς, όμως για τις έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ είπε πως παρέδωσε και γραπτό σχέδιο στους συνομιλητές του, που αφορά τη διευθέτηση ώστε να μην είναι «ριγμένοι» οι Τουρκοκύπριοι.
 
Είναι φανερό ότι η υπόθεση των ελλήνων στρατιωτικών χρησιμοποιήθηκε από τους Γιούνκερ και Τουσκ για να πετάξουν τη μπάλα στην κερκίδα. Ο Ερντογάν ήθελε μια συζήτηση ουσίας (έθεσε επιτακτικά τα ζητήματα της κατάργησης της βίζας για τους τούρκους πολίτες που θέλουν να ταξιδέψουν στην ΕΕ καθώς και τα εκκρεμή ζητήματα της τελωνειακής ένωσης), όμως οι Γιούνκερ και Τουσκ είχαν εντολή από τον γερμανογαλλικό άξονα να μην κάνουν τέτοια συζήτηση. Γι' αυτό μιλούσαν για τους έλληνες στρατιωτικούς, που στο πλαίσιο μιας συζήτησης ουσίας ούτε που θα τους απασχολούσε. Απ' αυτή τη συζήτηση δε βγήκε τίποτα τελικά, αφού Γιούνκερ και Τουσκ πετούσαν τη μπάλα στην κερκίδα. Μόνο κάτι λεφτά για το προσφυγικό εξασφάλισε ο Ερντογάν. Για το συγκεκριμένο θέμα μόνο καλά λόγια είχαν να πουν και οι συνομιλητές του για την Τουρκία. Δε χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί. Η Τουρκία είναι η μεγάλη ανοιχτή φυλακή για τα εκατομμύρια των προσφύγων και μεταναστών. Μετά, έρχεται η Ελλάδα, για όσους καταφέρουν να περάσουν τα θαλάσσια ή χερσαία σύνορα.
 
Συνέφερε, άραγε τον Τσίπρα να τεθεί σ' αυτό το επίπεδο και μ' αυτόν τον τρόπο το ζήτημα των δύο στρατιωτικών; Δηλαδή, με καταγγελτικό τρόπο από τη σύνοδο κορυφής και περίπου με τελεσιγραφικό τρόπο από τον Γιούνκερ; Η απλή λογική λέει πως δεν τον συνέφερε, γιατί ο Ερντογάν, από τη στιγμή που δεν «πήρε» τίποτα από πλευράς ΕΕ, δεν έχει κανένα λόγο να επιταχύνει τη διαδικασία αποφυλάκισης των στρατιωτικών. Μπορεί κάλλιστα να οχυρωθεί πίσω από την «ανεξάρτητη τουρκική Δικαιοσύνη». Περισσότερες ελπίδες να πετύχει κάτι θα είχε κρατώντας το ζήτημα «χαμηλά» και στο διμερές επίπεδο. Αυτή ήταν, άλλωστε, η επίσημη κυβερνητική θέση μέχρι τη σύνοδο κορυφής. Ο Τσίπρας, ο Τζανακόπουλος, ο Κουβέλης, ο Σκουρλέτης και άλλοι πρωτοκλασάτοι υπουργοί δήλωναν ότι το ζήτημα ανήκει στην αρμοδιότητα της τουρκικής Δικαιοσύνης. Το αποπολιτικοποιούσαν τελείως και ζητούσαν απλώς -σε χαμηλούς μάλιστα τόνους- επιτάχυνση των δικαστικών διαδικασιών. Δε δίστασαν, μάλιστα, να αποδοκιμάσουν ανοιχτά τον Καμμένο, όταν ανέβασε τους τόνους μιλώντας για «ομήρους».
 
Ομως σ' αυτές τις περιπτώσεις οι ιμπεριαλιστές δεν κοιτάζουν τι συμφέρει τον κάθε Τσίπρα, αλλά τι συμφέρει αυτούς. Επέλεξαν, λοιπόν, το συγκεκριμένο ζήτημα ως εργαλείο για τη διαχείριση των δικών τους διαπραγματεύσεων με το τουρκικό καθεστώς. Και ο Τσίπρας υποτάχθηκε στη θέλησή τους. Και όχι μόνον ο Τσίπρας, αλλά και η αστική αντιπολίτευση, που όταν είδε «πού πάει το πράγμα», άρχισε να κάνει κριτική στην κυβέρνηση ότι «άργησε να διεθνοποιήσει το πρόβλημα».
 

Το Ιντζιρλίκ στην Ανδραβίδα

 
Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν στη Wall Street Journal και στην πολεμοκάπηλη αμερικανοσιωνιστική ιστοσελίδα debka.com, οι Αμερικανοί προετοιμάζονται για μεταφορά των δύο μεγαλύτερων αεροπορικών βάσεων που διαθέτουν στη Μέση Ανατολή. Η βάση του Κατάρ θα μεταφερθεί στη Σαουδική Αραβία και η βάση του Ιντζιρλίκ θα διασπαρεί σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα στην Ανδραβίδα. Μπορούμε έτσι να καταλάβουμε την πρόσφατη παρουσία του αμερικανού πρέσβη στην Ανδραβίδα και το «φιλελληνικό» του μήνυμα, καθώς και τις «ενθουσιώδεις» δηλώσεις αμερικανών πιλότων για την «επιχειρησιακή ικανότητα» των ελλήνων συναδέλφων τους, με τους οποίους συμμετείχαν σε κοινή άσκηση. Δηλώσεις που μεταδόθηκαν εν εκτάσει και με διθυραμβικό τρόπο από την ελληνική κρατική τηλεόραση.
 
Η αμερικανοσιωνιστική ιστοσελίδα παρουσιάζει τη μεταφορά των αεροπορικών βάσεων από το Κατάρ και το Ιντζιρλίκ ως αποτέλεσμα της έλλειψης εμπιστοσύνης της αμερικάνικης κυβέρνησης προς τον Ταγίπ Ερντογάν και τον εμίρη Αλ-Θάνι. Τέτοια επιχειρήματα, όμως, είναι μόνο για τους αφελείς καταναλωτές πολεμικών σεναρίων. Αλίμονο αν μια ιμπεριαλιστική δύναμη καθόριζε την πολεμική της στρατηγική ανάλογα με τις συγκυριακές πολιτικές μεταβολές σε χώρες-δορυφόρους. Μια αεροπορική βάση δεν είναι έπιπλο γραφείου για να μεταφέρεται από εδώ κι από εκεί με ευκολία. Κι αν η βάση του Κατάρ θα μεταφερθεί στη γειτονική Σαουδική Αραβία, η διασπορά της βάσης του Ιντζιρλίκ σε μια σειρά χώρες δεν μπορεί να εξηγηθεί με τη δυσαρέσκεια για τον Ερντογάν. Δηλαδή, οι Αμερικάνοι θα χαλάσουν μια από τις μεγαλύτερες αεροπορικές βάσεις τους, από την οποία κατηύθυναν τις επιχειρήσεις τους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Συρία, επειδή τους «κάνει νερά» ο Ερντογάν; Και το ΝΑΤΟ τι κάνει; Αφήνει τον Ερντογάν να του χαλάει όλο το σχεδιασμό του για τον έλεγχο μιας τεράστιας περιοχής του πλανήτη; Αστεία πράγματα.
 
Είναι φανερό ότι οι Αμερικάνοι, για λόγους που γνωρίζουν αυτοί, ανασχεδιάζουν τη στρατηγική τους παρουσία. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνουν. Και τις βάσεις στην Ελλάδα τις έκλεισαν (πλην Σούδας), όταν άλλαξε ο επιχειρησιακός τους σχεδιασμός. Αυτός ο σχεδιασμός αλλάζει είτε επειδή αλλάζει το στρατηγικό τους πλάνο είτε επειδή η αναβάθμιση των οπλικών συστημάτων, των επικοινωνιακών συστημάτων κτλ. επιτρέπει ή και επιβάλλει τέτοιες αλλαγές. Aυτές οι αλλαγές δεν έχουν να κάνουν με τις σχέσεις τους με τις χώρες-δορυφόρους (ακόμα κι αν πρόκειται για ισχυρούς δορυφόρους, όπως είναι η Τουρκία). Πρέπει να είναι κανείς αφελής για να πιστέψει ότι οι Αμερικάνοι εγκαταλείπουν πανικόβλητοι την Τουρκία. Υπάρχουν βέβαια και οι απατεώνες (και όχι αφελείς). Αυτοί που λένε με νόημα ότι οι Αμερικάνοι εγκαταλείπουν την Τουρκία, οπότε είναι ευκαιρία να τους καλέσουμε «εμείς», να φιλοξενήσουμε τις βάσεις τους, να τους κάνουμε όλα τα χατίρια και να τους έχουμε στα πούπουλα. Και τότε να δούμε αν θα μπορεί να μας κάνει μαγκιές «ο Τούρκος». Είναι η παλιά τακτική της αμερικανοδουλείας, που προσπαθεί να εμφυσήσει στον ελληνικό λαό τη λογική της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό, για λόγους… «εθνικού συμφέροντος».
 
Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε εμείς είναι πως επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η Ελλάδα μετατρέπεται σε μια τεράστια αμερικάνικη πολεμική βάση, χωρίς «ν' ανοίξει ρουθούνι». Η Σούδα αναβαθμίζεται και μετατρέπεται στη μεγαλύτερη αεροναυτική βάση της Μεσογείου, νέα βάση θα κατασκευαστεί στην Αλεξανδρούπολη (θεωρείται στρατηγικής σημασίας κόμβος για την ενεργειακή στρατηγική των ΗΠΑ), στον Αραξο αναπτύσσονται πυρηνικά, τώρα μπαίνει και η Ανδραβίδα στο σχεδιασμό, με τη μεταφορά σ' αυτή τμήματος των εγκαταστάσεων του Ιντζιρλίκ. Ο Τσίπρας και η παρέα του έχουν μετατραπεί σε πειθήνιους yesmen μπροστά στις αμερικάνικες απαιτήσεις. Συνεχίζουν την πολιτική των προκατόχων τους, αναβαθμίζοντας συνεχώς τις σχέσεις με την πολεμική μηχανή των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και με το προκεχωρημένο φυλάκιό τους στη Μεσόγειο, το σιωνιστικό μόρφωμα στην ιστορική Παλαιστίνη. Εχουν βρει μάλιστα και το ιδεολόγημα που σερβίρουν στον ελληνικό λαό μέσω των εξωνημένων ΜΜΕ: όσο πιο υπάκουοι yesmen είμαστε, τόσο θα μας στηρίζουν οι ΗΠΑ έναντι των τουρκικών απειλών. Ο Καμμένος το έχει πει αυτό με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, όταν πρότεινε την ανάπτυξη νέας αμερικάνικης βάσης στην Κάρπαθο.
 
Ετσι, ο ελληνικός λαός προορίζεται (και) για κρέας για τα κανόνια των αμερικανονατοϊκών ιμπεριαλιστών, αν και όποτε χρειαστεί.
 

Ελληνάρες!

 
Δεν είναι σίγουρα ό,τι καλύτερο για έναν «Ελληνάρα», την ώρα που κορδωνόταν στην εξέδρα των επισήμων βλέποντας τα στρατά να περνούν και να του αποτίουν τιμές, στην Ουάσινγκτον να κυκλοφορεί μια μεγάλη και (θεωρούμενη ως) έγκυρη εφημερίδα, η Washington Post, και να σε παρουσιάζει ως έτοιμο να προσφέρεις όλο τον ελληνικό υποθαλάσσιο ενεργειακό πλούτο της χώρας στις ΗΠΑ. Δεν είναι από τις περιπτώσεις που ισχύει το δόγμα «καλύτερα να σε σχολιάζουν αρνητικά, παρά να σε έχουν ξεχάσει».
 
Η Washington Post, λοιπόν, αποκάλυψε e-mail του περιβόητου Τζορτζ Παπαδόπουλος, στα τέλη Δεκέμβρη του 2016, λίγες μέρες πριν ο Τραμπ αναλάβει τα προεδρικά του καθήκοντα, σύμφωνα με το οποίο ο τότε σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ ενημέρωνε τα αφεντικά του ότι ο Καμμένος του είπε ότι «θέλουν να υπογράψουν διακυβερνητική συμφωνία με τις ΗΠΑ για όλα τα δικαιώματα εκμετάλλευσης όλων των θαλάσσιων ενεργειακών κοιτασμάτων, και να αποτελέσουν προπύργιο [των ΗΠΑ] στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια».
 
Ο Παπαδόπουλος πλέον δεν είναι τίποτα στις ΗΠΑ. 'Η μάλλον είναι συνεργαζόμενος ως χαφιές με το FBI, που τον έπιασε στην τσιμπίδα του. Οι σχέσεις του με τον Καμμένο, όμως, δε διαψεύδονται. Είχε έρθει στην Ελλάδα, ο Καμμένος τον είχε τραπεζώσει με θαλασσινά στου «Δουράμπεη» στον Πειραιά (όπου και φωτογραφίστηκαν), ενώ ο υπουργός Αμυνας δεν έκρυψε τη χαρά του για την εκλογή Τραμπ: «Συγχαρητήρια στον νέο πρόεδρο Τραμπ. Σημαντική η θέση πλέον του Ελληνοαμερικανού Γιώργου Παπαδόπουλου για την Ελλάδα», είχε γράψει σ' ένα tweet που μάλλον θα 'θελε να μην είχε γράψει ποτέ.
 
Ο Τσίπρας, πάντως, δε δέχτηκε τότε να συναντήσει τον Παπαδόπουλος στο Μαξίμου. Ενστικτο αυτοσυντήρησης, ασφαλώς: δε δέχεσαι ποτέ «επαφές» που σου φέρνει ο Καμμένος. Αλλωστε, είχε άλλους διαύλους με την αμερικάνικη πολιτική, δε χρειαζόταν κάτι απίθανους τύπους σαν τον Παπαδόπουλος. Τον υπουργό του, όμως, ούτε που σκέφτηκε να τον χαλιναγωγήσει. Μπορούσε μήπως;
 
Οσο για μας, δεν αισθανόμαστε καμιά έκπληξη μ' αυτά που αποκαλύπτει η Washington Post. Το αστικό πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα υπήρξε ανέκαθεν ξενόδουλο. Οσο για τη «σκληρή δεξιά», έχει την αμερικανοδουλεία στο πολιτικό της DNA.
 

Και ο Κούλης στο κόλπο

 
Ο Τζέφρι Πάιατ πιο συχνά πρέπει να συναντά τον Κούλη παρά τη σύζυγό του. Αλλη μια συνάντηση (τρίτη ή τέταρτη το τελευταίο δίμηνο, χωρίς να λογαριάσουμε τις παρασκηνιακές επαφές) είχαν οι δυο τους την περασμένη Τετάρτη. Η τυπική ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΝΔ δε μας διαφώτισε, φυσικά, για το περιεχόμενο της συνάντησης: «Ο πρόεδρος της ΝΔ, κ. Κυριάκος Μητοστάκης είχε σήμερα στο γραφείο του στη Βουλή συνάντηση μίας ώρας με τον Πρέσβη των ΗΠΑ, κ. Geoffrey R. Pyatt, κατόπιν αιτήματος του δεύτερου. Στη διάρκεια της συνάντησης, ο κ. Μητσοτάκης επανέλαβε προς τον αμερικανό πρέσβη την ανάγκη η Τουρκία να προχωρήσει άμεσα στην απελευθέρωση των δύο ελλήνων στρατιωτικών, που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές. Επίσης, συζητήθηκαν θέματα διμερών σχέσεων».
 
Δε ζήτησε, φυσικά, ο Πάιατ τη συνάντηση για να τον ενημερώσει ο Κούλης για το ζήτημα των δύο στρατιωτικών. Τα «θέματα των διμερών σχέσεων» ήθελε να (ξανα)συζητήσει μαζί του. Για να μην τολμήσει η ΝΔ να βάλει στην εσωτερική αντιπαράθεση ζητήματα ελληνοαμερικανικών σχέσεων, όπως η Ανδραβίδα και οι άλλες στρατιωτικές βάσεις ή οι παραγγελίες πολεμικού υλικού. Ακόμα και στο «Μακεδονικό», οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θέλουν τη ΝΔ να στηρίζει την κυβέρνηση και να μην κάνει εθνικιστική σπέκουλα. Ο Κούλης πρέπει να είχε ήδη πάρει το μήνυμα, γι' αυτό και στις δηλώσεις που έκανε στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής του ΕΛΚ στις Βρυξέλλες, είπε ότι «για να προχωρήσει η όποια λύση (σ.σ. στο «Μακεδονικό») πρέπει να υπάρχει ρητή δέσμευση για αλλαγή του Συντάγματος και απάλειψη του αλυτρωτισμού». Η διαφορά με προηγούμενες δηλώσεις του είναι προφανής. Δε θέτει ως προαπαιτούμενο την αλλαγή του Συντάγματος της ΔτΜ, αλλά τη «δέσμευση για αλλαγή». Δηλαδή, ό,τι έλεγε και ο Κοτζιάς εισπράττοντας από τη ΝΔ την κριτική ότι «σαλαμοποιεί» τη λύση. Είναι προφανές ότι ο Πάιατ «κάνει δουλειά»…
 
 
 
ΚΟΝΤΡΑ: ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 31 ΟΚΤΩΒΡΗ
Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018